Βλέπεις φωτισμένες σπίθες μέσα στο χάος και αντί να ανάψουν πυρκαγιά προσπαθούν να τις σβήσουν γιατί η φωτιά τους αγχώνει.
Ο κόσμος είναι μια συνεχή απομίμηση, όλος ο πολιτισμός σε αυτόν βασίζεται
και νιώθεις τόσο μόνος όταν σχεδόν όλο το ποσοστό έχει γίνει ένα με τον ιό της μόδας, της μαζικοποίησης και της εποχής. Το ερώτημα είναι εφόσον ο κόσμος τείνει να μιμήται γιατί δεν διαλέγει τα καλύτερα παραδείγματα πάντα, και διαλέγει τα πιο εγωιστικά και καταστροφικά για τους άλλους; Γιατί να μην διαλέξω τον πιο πνευματικό ηθικό και σωστό δρόμο και να διαλέξω τον δρόμο της απληστίας του εγωισμού του δήθεν και του πειρασμού; Τα απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο όμορφα, αλλά όσο περισσότερο το ακούω αυτό και το εμπεδώνω άλλο τόσο ο κόσμος γύρω μου με απογοητεύει και μου δείχνει πως κοιτάει το αντίθετο πάντα.
Κυρίως πάνω απ όλα βάζω βέβαια το ότι δεν έχει κανένας δικαίωμα να συμπεριφέρεται ψευδά και άσχημα στον άλλον. Πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια και συζήτηση, και πάνω απ όλα σεβασμός για τον συνάνθρωπο, αλλά ποιος ακούει και πράττει.
Όλοι βάζουν τις ηλίθιες απόψεις τους πάνω απ όλα, διαστρεβλώνουν τα πάντα στα μέτρα τους για να γίνονται οι σωστοί και να γίνονται αρεστοί και ξεχνάνε τους πάντες, λες και είναι άψυχα όντα.
Όσο περνάει ο καιρός θα καταλάβω από τα δεδομένα που υπάρχουν ότι μάλλον όντως υπάρχουν και τέτοια άψυχα όντα.
Τίποτα δεν ξέρετε λοιπόν. Ξεχάστε ότι σας έμαθαν και ότι πιστεύατε.
«Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;». Δημήτρης Λιαντίνης 1942 - 1998
Από μικρό παιδί έμαθα να στέκομαι στα πόδια μου μόνο μου, για να βοηθάω τα άτομα που το εκτιμούν και το αξίζουν. Μέχρι στιγμής όσοι το εκτίμησαν είναι εδώ. Και είμαι ευγνώμων. Το χαμόγελό τους μου δίνει χαρά και μόνο που φταίω εγώ γιαυτό.
Πιστεύω πως τον εαυτό μας πρέπει να τον κρίνουμε σαν ξεχωριστό άτομο και παράλληλα να τον έχουμε σαν φίλο, μόνο έτσι θα υπάρχει μια ισορροπία - αλλά οχι στασιμότητα.
Λίγοι είναι αυτοί που εκτιμούν.
Μα κύριε, αν ο άλλος έχει σάπιο μυαλό αν δεν το αλλάξει μόνος του δεν γίνεται να το αλλάξουμε εμείς, το μόνο που μπορείς να κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση είναι να μην παρασύρεσαι.
Και συνάμα να βοηθάς τις σπίθες να μεγαλώσουν.
ΥΓ. Ευχαριστώ ένα υπέροχο παιδί που μου το έδειξε. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άτομα που σκέφτονται έτσι, νόμιζα πως ήμουν μόνη.http://www.terrapapers.com/?p=20174
Ο κόσμος είναι μια συνεχή απομίμηση, όλος ο πολιτισμός σε αυτόν βασίζεται
και νιώθεις τόσο μόνος όταν σχεδόν όλο το ποσοστό έχει γίνει ένα με τον ιό της μόδας, της μαζικοποίησης και της εποχής. Το ερώτημα είναι εφόσον ο κόσμος τείνει να μιμήται γιατί δεν διαλέγει τα καλύτερα παραδείγματα πάντα, και διαλέγει τα πιο εγωιστικά και καταστροφικά για τους άλλους; Γιατί να μην διαλέξω τον πιο πνευματικό ηθικό και σωστό δρόμο και να διαλέξω τον δρόμο της απληστίας του εγωισμού του δήθεν και του πειρασμού; Τα απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο όμορφα, αλλά όσο περισσότερο το ακούω αυτό και το εμπεδώνω άλλο τόσο ο κόσμος γύρω μου με απογοητεύει και μου δείχνει πως κοιτάει το αντίθετο πάντα.
Κυρίως πάνω απ όλα βάζω βέβαια το ότι δεν έχει κανένας δικαίωμα να συμπεριφέρεται ψευδά και άσχημα στον άλλον. Πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια και συζήτηση, και πάνω απ όλα σεβασμός για τον συνάνθρωπο, αλλά ποιος ακούει και πράττει.
Όλοι βάζουν τις ηλίθιες απόψεις τους πάνω απ όλα, διαστρεβλώνουν τα πάντα στα μέτρα τους για να γίνονται οι σωστοί και να γίνονται αρεστοί και ξεχνάνε τους πάντες, λες και είναι άψυχα όντα.
Όσο περνάει ο καιρός θα καταλάβω από τα δεδομένα που υπάρχουν ότι μάλλον όντως υπάρχουν και τέτοια άψυχα όντα.
Τίποτα δεν ξέρετε λοιπόν. Ξεχάστε ότι σας έμαθαν και ότι πιστεύατε.
«Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;». Δημήτρης Λιαντίνης 1942 - 1998
Από μικρό παιδί έμαθα να στέκομαι στα πόδια μου μόνο μου, για να βοηθάω τα άτομα που το εκτιμούν και το αξίζουν. Μέχρι στιγμής όσοι το εκτίμησαν είναι εδώ. Και είμαι ευγνώμων. Το χαμόγελό τους μου δίνει χαρά και μόνο που φταίω εγώ γιαυτό.
Πιστεύω πως τον εαυτό μας πρέπει να τον κρίνουμε σαν ξεχωριστό άτομο και παράλληλα να τον έχουμε σαν φίλο, μόνο έτσι θα υπάρχει μια ισορροπία - αλλά οχι στασιμότητα.
Λίγοι είναι αυτοί που εκτιμούν.
Μα κύριε, αν ο άλλος έχει σάπιο μυαλό αν δεν το αλλάξει μόνος του δεν γίνεται να το αλλάξουμε εμείς, το μόνο που μπορείς να κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση είναι να μην παρασύρεσαι.
Και συνάμα να βοηθάς τις σπίθες να μεγαλώσουν.
ΥΓ. Ευχαριστώ ένα υπέροχο παιδί που μου το έδειξε. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άτομα που σκέφτονται έτσι, νόμιζα πως ήμουν μόνη.http://www.terrapapers.com/?p=20174
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου