Οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται πως κανένας δεν γίνεται να είναι ειλικρινής. Αυτό και μόνο δείχνει πόσο δεν έχουν καταφέρει οι ίδιοι να εκτιμήσουν την ειλικρίνεια μέσα τους. Ψέματα, ψέματα, ψέματα. Ότι είναι βολικό για να καλύψουν την βρωμιά που δημιούργησαν οι ίδιοι, με το να λερώνουν ψυχές άλλων. Τόσο πολύ υιοθέτησαν το ψέμα μέσα τους που το έκαναν κομμάτι του εαυτού τους, τόσο λογικό και φυσικό που παράλογο τους μοιάζει η απώλειά του.
Και αλίμονο στους καθαρούς.. Αλίμονο.

Η προσδοκία είναι η ρίζα όλης της στεναχώριας - είπε ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Εγώ λέω... και οι αναμνήσεις είναι.
Δεν μπορείς να πονέσεις για κάτι που δεν έχεις ζήσει. - Μονάχα για κάτι που έζησες και έφυγε.
Για κάτι που έζησες και είχε τέλος.
Για κάτι που νόμιζες πως ζούσες μα ήταν ψέμα.
Για κάτι που δεν είχε αξία ενώ στα μάτια σου ήταν το παν.

- Για κάτι που έδωσες και ποτέ δεν πήρες πίσω. -

Η ματαιότητα υπάρχει παντού. Η κενότητα. Πονάει το να προσπαθείς να γεμίσεις το κενό που δεν μπορεί ο κόσμος όλος να σου γεμίσει εφόσον ο ίδιος είναι το κενό, ο ίδιος είναι άδειος και απόμακρος και δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει ως επί του πλείστον.
Όταν έχεις πολλά να προσφέρεις αλλά τίποτα να πάρεις για να επιβιώσεις
και έτσι καταλήγεις να διοχετεύεις την ενέργειά σου για να επιβιώνεις
να δίνεις στον εαυτό σου ανακυκλωμένα συναισθήματα
για να νιώθει ζωντανός.

Είναι ευλογία ο πόνος όμως.
Σου υπενθυμίζει πως έχεις ακόμα ψυχή.
Σου υπενθυμίζει πως έχεις πράγματα να κάνεις μέσα σου.

Η προσδοκία πονάει όταν έχεις προσδοκίες.
Αλλά αναμνήσεις.. υπάρχει κάποιος ζωντανός - νεκρός που δεν έχει από αυτές;
Αυτά τα παγωμένα πράγματα που πέθαναν στον χρόνο;
Που καλά καλά οι στάχτες τους είναι εκεί για να σου θυμίζουν περισσότερο το συναίσθημα παρά την κατάσταση;
Μάθημα είναι.
Μάθημα.

Και όλα είναι στη μαγεία της ζωής. Γιατί να μην αγκαλιάσεις τον πόνο;
Η αγάπη είναι πόνος. Δεν γίνεται να αγαπάς χωρίς να πονάς.
Ο πόνος θέλει κατανόηση και αγάπη..
Να τον αγκαλιάσεις μέχρι να μην υπάρχει αύριο.
Να μην υπάρχει
αύριο.

Να μην υπάρχει

τίποτα.