Το καλύτερο ποίημα.

Το καλύτερο το ποίημα θα είναι αυτό

στο οποίο θα περιέχονται κομμάτια του εαυτού σου

και αλήθειες

Στο οποίο θα βρέχονται οι λέξεις κυκλικά

σαν δάκρυα να πέφταν στο χαρτί

και το διάλυαν με τη μια.

Το καλύτερο το ποίημα θα ήταν

αυτό το οποίο δεν θα είχε λέξεις

και η σιωπή θα οδηγούσε στο άπειρο τη σκέψη

και στο τίποτα συγχρόνως

περιγραφή κενότητας

στίγματα νιχιλισμού 

και ελπίδα αποστόλου ενός θετικισμού

που όμως δεν υπάρχει.

Και κατάρα στους ποιητές

κατάρα και ευλογία

γιατί καταραμένοι γράφουν με το αίμα τους

γλείφοντας σελίδες με τη σκέψη τους

την μάταια

στον κόσμο

την χαμένη.

Το καλύτερο το ποίημα

θα ήταν καμένο, σχισμένο και σε στάχτη

από ζωές που έζησε

για να το παίρνει ο αέρας

και να το αναπνέουν οι θεοί

οι άψυχοι

οι νεκροί.

Γιατί ποιος έξυπνος θα γράψει για να γράψει

και ποιος έξυπνος θα χαραχτεί με πόνο

και με λάσπη

με τη βρωμιά των κολασμένων του έξω κόσμου

και της ανάγκης για ανακάλυψη παθών και χάους

σε εγκέφαλο μικρότερο από μπάλα και κουτάκι

μα με άπειρο ποσοστό ανήμπορης ταραχής.

Το καλύτερο το ποίημα να πάει στο διάολο

ο οποίος θα το εκτιμήσει για τα πάθη του

και θα του βάλει χειρότερα από πάνω

θα το φτύσει

και έπειτα θα το παρατήσει μες στο χώμα

τα σκουλήκια να το φάνε

Γιατί το καλύτερο το ποίημα δεν είναι σε χαρτί

μα σε καρδιά σιωπηλή

προσπαθώντας να ειπωθεί

και με σπαθί κόβει την πορεία του 

προς τα κάτω.

Γιατί όλοι γελάνε με τα όμορφα τα λόγια

και όλοι γελάνε μέχρι να έρθει η σειρά τους

και όλοι κρίνουν με τα χειρότερα τα λόγια

και πληγώνουν τους άλλους

μέχρι να έρθει η σειρά η δικιά τους

που θα μπήξει το μαχαίρι στην άδεια την καρδιά τους.

Και το ποίημα θα καεί γιατί δεν είναι ωραίο.

Γιατί έχει γραφτεί πλέον σε μια σελίδα σαλιωμένη με βρωμιά και γλίτσα από τα σωθικά τους

γιατί το νόημα δεν υπάρχει και δεν έχει λόγο ύπαρξης στα άδεια τέρατα τους.

Μα οι κενές σελίδες είναι αυτές που λάθη δεν αντέχουν

χαράζουν πορεία στη φωτιά και ότι καιν το έχουν.

Το καλύτερο το ποίημα δεν υπάρχει.

Το έφαγαν τα αγρίμια.
Και το έφτυσαν.

Το έσκισαν.

Και δεν υπάρχει πια.

Στο χώμα κείτεται με ιδέες.

Και αυτό δεν είναι παρά 

μια περιγραφή φτηνή 

της όμορφης του φύσης

ανύπαρκτης και ονειρικής

μα κολασμένης ρήξης.

Απόσταγμα ελπίδας και σκόνη απελπισίας.

Και τέλος, η αρχή μιας κατακλείδας.

Κι όμως ακόμα το αισθάνομαι που χάνεται στο σύμπαν.

Το καλύτερο το ποίημα..
..Δεν τελείωσε, ποτέ.

Ακούγοντας αυτό.