Αμφιβολίες.

Αποστάγματα δακρύων και κενότητας, αφόρητου άγχους και ζέστης.
Αποστασιοποιημένα σώματα.
Ο εγκέφαλος δεν έχει την ικανότητα να τα κατανοεί όλα.
Να τα καταλαβαίνει.
Αναμνήσεις από ιστορίες που δεν έγιναν και όνειρα του παρελθόντος.
Ανάγκη για να ανοίξεις το στόμα
να μιλήσεις, να φωνάξεις
αλλά πάντα κλειστό παραμένει
ποιος να ακούσει και αν ακούσει τι να ακούσει
η ζωή δεν είναι για όλους
ούτε οι ιστορίες.
Δεν θυμάμαι να έμαθα κάτι τις τελευταίες μέρες
όλα κυλούν απλά για να κυλούν
και οι αμφιβολίες παραμένουν
άραγε τα όνειρα αξίζουν να υπάρχουν
ή μήπως μιλούμε για ματαιότητα στο χρόνο
και αν πρόκειται για ματαιότητα τότε γιατί να είμαι μόνη εδώ
και να την σκέφτομαι
και να με τρώει
και να διαλύομαι.
Τι να αποτραβηχτείς από  τον κόσμο εκεί θα είναι αυτός και θα σε κυνηγάει
και πάντα θα καταλήγεις με άδεια χέρια
και την ανάμνηση του ονείρου
και χέρια μες στα μάτια
υποσχόμενος μια μέρα να τα βγάλεις για να μην βλέπεις
εκφράσεις

και όμορφα πρόσωπα.