Αποσπάστηκα από τις ανησυχίες
και τα πάθη
και τις ανάγκες
και τα συναισθήματα
και τα πρέπει
και τα νομίζω
και τα δήθεν
και τις αλήθειες
και από άτομα
και από συνθήκες
και από παρόν
και από μέλλον
και παρελθόν
και από τον εαυτό μου
και από την ζωή την ίδια

για να φτάσω στο σημείο να μην ξέρω που πηγαίνω
και αυτή την φορά να μην γνωρίζω καν αν με θεωρώ ελεύθερη
ή απλά με καταπιέζω
για να με βάλω στον κόσμο που θέλω να δω μα δεν υπάρχει.

Γιατί μου κρύβουν πράγματα ίσως που δεν γνωρίζω
και δεν μπορώ να μένω κάπου που τίποτα δεν ορίζω
σε ετοιμόρροπο σπίτι
βυθισμένο στο χώμα
απομόνωση πάντα
ραγισμένη καρδιά
μπαλωμένη γερά
και με χέρια σφιχτά
με ανοιχτά τα μάτια να κοιμάμαι
μην πέσει και με πλακώσει ο ουρανός
και γίνω χώμα κι εγώ.

Και τι να δώσω όταν τίποτα
μα τίποτα δεν μου έχει μείνει

πέρα από
τον
εαυτό μου.