Ξεφόρτισμα και σύμπαντα.

Υποσχέσεις, λόγια, υπερβολές, χρόνος, ενέργεια, σπατάλη, χρέος, πόνος, ευτυχία μα όλα αυτά στο τέλος να καταλήγουν στον ανθρώπινο εγωισμό. Ο άνθρωπος με την πάροδο του χρόνου κατάφερε να βάλει τον εγωισμό στη ζωή του και να τον θεωρήσει κάτι τόσο φυσικό που και μόνο η απώλειά του να φαντάζει εξωπραγματική και αδύνατο να γίνει. Μα δεν μπορούμε απλά να νιώσουμε την διαφορετικότητα που έχει ο καθένας σαν ξεχωριστό άτομο; Δεν οφείλουμε να έχουμε ο καθένας έναν τόπο ασφάλειας στη ζωή μας - τον εαυτό μας, ο οποίος θα είναι το μόνο πράγμα που θα ξέρουμε κάπως αν και όχι ικανοποιητικά και τέλεια σε σχέση με την όλη υποκειμενικότητα του κόσμου ολόκληρου; Είναι βέβαια και η ιδέα που δημιουργούμε στο κεφάλι μας, με το να προσπαθούμε να μοιραστούμε τον εαυτό μας με άλλα υπάρχοντα είδη για να μην νιώθουμε την ματαιότητα της ύπαρξης και το φόβο του αγνώστου, ή ακόμα τον φόβο του να μείνουμε μόνοι μας με τον εαυτό μας, να ηχεί γύρω μας η φωνή μας όσο πιο δυνατά μπορούμε και ο μόνος ήχος που παίρνουμε σαν αντάλλαγμα να είναι ο αντίλαλος του εαυτού μας. 

Και όμως πονάει η ύπαρξη, πονάει το να ξέρεις πόσο μόνος θα είσαι ότι κι αν γίνει και το μόνο που θα κάνεις θα είναι να συναντάς κόσμους στην άλλη μεριά του γυαλιού από τον γυάλινο διάδρομο που τρέχεις και δεν ξέρεις που θα φτάσεις, σαν να πρόκειται για παράλληλα σύμπαντα, ένα σύμπαν ο κάθε άνθρωπος. Αλήθεια, πόσοι διαφορετικοί κόσμοι για να εξερευνήσει κανείς. Ποτέ καλά καλά όμως δεν θα εξερευνήσουμε και ολόκληρο τον δικό μας, άρα το να τρέχεις να προλάβεις αναμνήσεις και εμπειρίες, το κυνήγι στιγμών στο χρόνο ίσως είναι ότι πιο κουραστικό, αγχωτικό και απογοητευτικό πράγμα. Ποτέ δεν υπάρχει χρόνος για τα σύμπαντα των άλλων παρά μόνο περιληπτικά.
Και πάντα, πάντα όμως σαν όντα θα κάνουμε τον δρόμο μας ακόμα πιο δύσκολο με την έλλειψη ειλικρίνειας, με το να νομίζουμε πως μόνο το δικό μας σύμπαν είναι που πρέπει να ανακαλυφθεί και με το να χάνουμε χρόνο σε μικροπρέπειες. 

Άραγε είναι τίποτα σημαντικό ποτέ για εμάς τους ίδιους ή απλά κοιτάμε ευκαιρίες που συμβαδίζουν με το δρόμο μας για να γλυτώσουμε για λίγο από την μονάχη και τραγική ύπαρξή μας;

Κατά πόσο θα κάναμε θυσίες πράγματα για εμάς για να ικανοποιήσουμε αυτό τον φόβο;

Άραγε θεωρείται φόβος ή είναι απλά φύση μας τέτοια του να αναζητάει συντροφιά στο οτιδήποτε, όποιο κι αν είναι το κάλεσμα κάποιου.

Είναι σωστό να πορευόμαστε μόνοι και να αναζητάμε την κατάλληλη συντροφιά ή ακόμα και η συντροφικότητα εμπλέκει τις σταδιοδρομίες του σύμπαντος που έχει να διασχίσει ο καθένας μας στη ζωή του;

Και ξαναλέω, πόσο παίζει να πονάει αυτή η σάρκα που αναπνέει με γνώμονα το θάνατο και το τι θα προλάβει σε αυτό το διάστημα που μεσολαβεί για να κάνει, τι είναι σωστό να κάνει και τι θα υπάρξει μετά για το εσωτερικό του δοχείου. Το απόλυτο χάος, κενό ή ξανά η αρχή; Δεν θα ήθελα να το σκέφτομαι. Ίσως όσο και να πιστεύω πως οι ψυχές δεν τελειώνουν στον θάνατο να με τρομάζει το γεγονός πως ξανά θα συμβεί το ίδιο πράγμα, η ίδια ματαιότητα σε επανάληψη δίχως λόγο και αιτία, με το να χάνεις ότι πάσχισες να κερδίσεις με κόπο και δάκρυα, και όσα πάσχισε η ψυχή να κρατήσει μέσα της μετά το θάνατο, όσα πάθη τράβηξε το κορμί για να καταλήξει στο χώμα, τρώγοντας το τα σκουλήκια που μπορεί να είναι και αυτά κάποια ψυχή που έκανε τον κύκλο της, αν έχουν κύκλο οι ψυχές,  και έπειτα κατέληξαν να αποσυνθέτουν μαχητές που έπεσαν στον πόλεμο του χρόνου και της παγίδας λεγόμενης ζωής που τυραννάει μυαλά και μυαλά.
Πονάω, πονάω πολύ με τόσες σκέψεις και ποτέ τους δεν τελειώνουν όσο ψύχραιμη κι αν φαίνομαι.

Είναι τραγικό το να διοχετεύεις τόση ενέργεια στις σκέψεις, τόσες που να μην χωράει το μυαλό σου να κάνει απλές λειτουργίες και να μην μπορείς να ανοίξεις το στόμα σου να μιλήσεις, να πεις απλά πράγματα και να σε παρεξηγούν, να σε περνάνε για κανένα κομπλεξικό άτομο ή κάποιον που δεν έχει και πολλά να πει, ενώ στην πραγματικότητα οι λέξεις είναι τόσες πολλές που μπουκώνουν στο λαιμό και δεν χωράν να βγουν.

Χρειάζομαι χρόνο μόνη μου να ξεφορτίσω.