Μικρά κομμάτια
μεγάλα σε αξία
και βάρος και ιστορία
κυλούν μες στο μυαλό
κομμένα και ραμμένα
έτσι ώστε να χωράνε
βαθιά μες στο μυαλό
και ταυτόχρονα να ξετρυπώνουν
κάθε φορά για να θυμίσουν καταστάσεις
και το πόσο άλλαξαν
κιτρίνισαν
και δεν πονάνε πλέον
ή απλά στέρεψαν οι λίμνες
μοιάζουν με παλιές φωτογραφίες
που θυμίζουν εποχές που φύγαν
κάτι ξεχασμένο στο χρόνο
που το πήρε ο αέρας
και ο χρόνος ο ίδιος
οι καταστάσεις
διαλύθηκαν σαν κάτι παλιό
και βούλες υγρές ακόμα πάνω τους κρυώνουν
λάθος
μάλλον από τα δάκρυα θα είναι
ξαφνικά ανανεώθηκαν,
γίνανε πιο όμορφες.
Ξέχασαν την κρύα όψη που είχαν
την θαμπή
μα δεν παν να είναι ακόμα παλιές φωτογραφίες
σε γερασμένα χέρια
με πρόσωπα θαμπά και άγνωστα πλέον
με το ζόρι η γεύση να έρχεται στα χείλη
με δυσκολία η μυρωδιά και η σκέψη να επανέρχεται
αλλά μάταιο.
Και τι είναι εξάλλου μια απώλεια
μπροστά στον τρόμο
ή θαλπωρή της αλλαγής μπορείς να πεις
θα σου πω αν θες εγώ, να μάθεις
ο θάνατος ο ίδιος είναι
γιατί όσο η λεπίδα σε κόβει κομματάκια
χωρίς να νιώθεις
άλλο τόσο κι αυτό
σε καταστρέφει
ψυχικά