Η κατάρα του να είσαι κλεισμένος μέσα στο σωματικό σου δοχείο δίχως την ικανότητα του να μπορείς να νιώσεις τι ακριβώς νιώθει ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου όποιος κι αν είναι αυτός, συναισθηματικό μπλοκάρισμα, κοκομπλόκο, κενότητα, αδράνεια και όλα τα σχετικά. Επιτρέπονται οι καταπιέσεις του εαυτού και οι συναισθηματικές σταθερότητες του τύπου "έτσι πρέπει" και όχι "έτσι νιώθω". Ιδιαιτερότητα στην ζωή δεν υφίσταται; Αποβλάκωση και όλα τα λογής πράγματα, το στομάχι μου κόμπος και γράφω ακόμα χωρίς να ξέρω τον λόγο, ω ναι, το βρήκα. Χάος. Το απόλυτο χάος. Η μαύρη τρύπα, το απέραντο τίποτα, το κενό, η παράνοια, η απόγνωση, ο θάνατος ο ίδιος. Όταν στο χρυσό σου κελί μαθαίνεις να τραγουδάς πιο όμορφα από το κάθε ένα αηδόνι εκεί έξω που πάντα έχει κάτι να πει, γιατί όμως; Γιατί ξέρεις πως το να ονειροπολείς μπορεί πάντοτε να καταλήξει στο άπειρο πέρα από την εμπειρία που ίσως και να σταματήσει να υφίσταται σε λογικά πλαίσια και στο να είναι υπαρκτή σε πολλούς τομείς. Γιατί γνωρίζεις πως η γνώση είναι θάνατος και ο θάνατος η εύκολη λύση; Όχι, ο θάνατος είναι λύση σκέτο. Είναι το αποτέλεσμα σε κάθε μαθηματική πράξη, σε κάθε πράξη γενικά της ζωής, μετά από αυτήν έρχεται αυτός, μετά από αυτόν; Δεν γνωρίζουμε. Η απεραντοσύνη του σύμπαντος ίσως, ίσως το ότι το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται να μας θυμίζει το πόσο δεν πρέπει να ψαχουλεύουμε καταστάσεις και θέματα που μπορεί να καταλήξουν σε ένα χαοτικό συμπέρασμα χωρίς δυνατότητα αποφυγής, αλλά η αδράνεια; Η αδράνεια δεν είναι λύση. Είναι ο θάνατος ο ίδιος. Θάνατος. Θάνατος. Όλα εκεί. Το μέλλον είναι.
Αυτός.



"People who comprehend a thing to its very depths rarely stay faithful to it for ever. For they have brought its depths into the light of day: and in the depths there is always much that is unpleasant to see." ~ Nietzsche