Παλιά έφευγε το τρένο και τρέχαν να το προλάβουν. Παλιά. Τώρα πάει, σου λέει είναι εύκολο θα πάρω το επόμενο και θα πάω ήσυχα. Όλα κυλούν αργά και πέφτουν στην θάλασσα που εκεί χάνονται και μαζοποιούνται κι όλας. Κοινώς όλα έχουν τέλος και ημερομηνία λήξεως. Και ποτέ και τίποτα δεν είναι αθώο και αγνό όταν από την αρχή έχει λουστεί με εγωισμό και φθόνο.
 Είχα μια κουβέντα τις προάλλες..
Όλα είναι ένα με το σύμπαν το πόσο συγχρονίζονται είναι το θέμα. Υπάρχουν και αυτές οι μαύρες τρύπες που σε ρουφάνε και δεν ξέρεις αν θα βγεις και πως θα βγεις από εκεί μέσα. Στο απόλυτο χάος, στο απόλυτο σκοτάδι, σαν τα συναισθήματα που μπλοκάρουν, είτε πρόκειται για λόγους είτε για κάποια ανυπόφορη ψυχική ασθένεια. Και το σθένος να είχες στις μαύρες τρύπες όλα χάνονται και ούτε το φως δεν διαπερνάει.. "ούτε καν το ίδιο το φως." Έτσι λοιπόν είναι και οι σκέψεις, όπως το σύμπαν άπειρο και αχανές. Μα, έτσι κι αλλιώς και το μυαλό μας ένα σύμπαν δεν είναι;
Μουγκρίζει το τέρας σιωπή. Δεν κοιμάται.
Αποφάσισα να το ταΐσω λίγο απόψε για να το κρατήσω απασχολημένο αργότερα. Κενότητα, αυτό και μόνο. Πραγματικά δεν ξέρω πλέον τι να υποθέσω για καταστάσεις. Δεν ξέρω πως να τις εκλάβω, αν όντως είμαι υπερβολική ή αν γίνομαι η τροφή για κάποιο μεγαλύτερο αρπακτικό κάτω από τη μύτη μου. Και ελπίζω να αλλάξει κάτι σύντομα γιατί δεν θα μου είναι δύσκολο να τα ανατινάξω όλα στον αέρα, το έχω απωθημένο, ποτέ μου δεν το έκανα και πάντα έσκαγαν μόνα τους, και έμενα εγώ μόνη να κοιτάζω τις στάχτες καθώς πέφτουν. Τουλάχιστον να έχω την τιμή να το πυρπολήσω εγώ πρώτη αυτή τη φορά, να θυμάμαι την κάθε λεπτομέρεια της έκρηξης, ίσως με πάρει μαζί της όμως, ίσως με παρασύρει. Έτσι λένε δημιουργήθηκε το σύμπαν, από μια μεγάλη έκρηξη. Και μετά; Αν από το χάος γεννηθεί κάτι άλλο; Ίσως όμως να καταστραφεί. Μα πάντα υπάρχει ελπίδα έτσι; Ελπίζω.