Ως πότε;

 Πόσο πιο πολύ να απογοητευτώ ακόμα, όταν μου λένε παραμύθια περί φιλίας πως είναι όλοι εκεί για εσένα στις δύσκολες στιγμές, πως θα πάρουν το μέρος σου, θα σε υπερασπιστούν όταν όλοι φοβούνται τις ευθύνες τους, όταν όλοι παραπονιούνται για ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις και δεν κάνουν τίποτα γιαυτό, όταν ο μόνος συνδετικός κρίκος που κρατάει δύο άτομα στο επίπεδο της φιλίας είναι τα κοινά ενδιαφέροντα και η καλή παρέα.
 Και πόσο πιο πολύ να απογοητευτώ όταν μου λένε παραμύθια για αγάπη και σεβασμό όταν δεν σέβονται τον εαυτό τους, καλά λόγια; τα μετράνε σαν λεφτά εν καιρό πολέμου. Κρίση έχουμε.
Απογοήτευση. Και ζήλια, όχι λόγω έλλειψης αυτοπεποίθησης αλλά λόγω ανάγκης για κάτι που εν καιρό δεν βλέπεις ενώ το βλέπεις σε άτομα που δεν το αξίζουν. Πόσος πόνος ακόμα μέχρι να φτάσω στον παράδεισο; Τι είπαμε πρέπει να προσέχω, τα λόγια μου, τις πράξεις μου, να είμαι συγκρατημένη, να μην μιλάω πολύ μα να μιλάω και όσο πρέπει, να είμαι "λογική", να είμαι "καλή", ευγενική, γαλήνια...  και πάνω απ'όλα ο εαυτός μου, ε; Ο εαυτός μου ε; Και από πότε σκοτώνεις όντα έτσι απλά, τους δίνεις ελπίδες και τους τις παίρνεις ζητώντας αντάλλαγμα, ως πότε θα υποφέρω στο κελί μου παίρνοντας μονάχα γεύσεις της απόλυτης ελευθερίας για ζωή και για όμορφα συναισθήματα, ως πότε;
 Και ως πότε θα εκτιμούν πράξεις αγνώστων, θα μετράνε μικρότητες και θα λογαριάζουν συμπεριφορές λες και μιλάμε για ποσοστά και σύνολα, αποδείξεις, μονάχα για να μειώνουν την τεράστια προσπάθεια για κάτι αληθινό;
Ως πότε θα με σκοτώνουν αλύπητα, ως πότε; ως πότε;
Ως πάντα.
Και δεν υπάρχει αληθινή ανθρώπινη σχέση ούτε για δείγμα για εμένα, όχι όχι πρέπει να πεθάνει το βρομερό και λυπηρό είδος, τιποτένια ψεύτικα βρομιάρικα όντα που διαλύουν ότι περνάει από τα χέρια τους, βρομίζουν τις ίδιες τους τις ψυχές με τα καμώματά τους
Ψέματα! Ψέματα όλα!
Τους δίνεις κομμάτι από την ψυχή σου και στο πουλάνε για χαβαλέδες και μικροπρέπειες, σημάδια εγωισμού και εκμετάλλευσης.
Αλήθεια πιστεύω πως αξίζω τόσα πολλά πράγματα σε σχέση με τα περισσότερα άτομα από εκείνα, γιατί να συμβαίνει αυτό που πάντα δεν αντέχω, και δεν μιλώ για φόβο, τον έχω ξεπεράσει πλέον - λένε πως όταν παλέψεις με τις φοβίες σου μετά τις εξαφανίζεις, ε λοιπόν τόσες φορές που παίξαμε ξύλο πιστεύω πως απλά έχουμε διατηρήσει έντονη αντιπάθεια μα όχι φόβο.
Είναι που πάντα θα υπάρχει ο έντονος ενθουσιασμός για ένα καινούργιο παιχνίδι που το άτομο δίπλα σου θα ενδιαφερθεί και θα σε παρατήσει, επίσης είναι οι πληγές που ποτέ δεν κλείνουν και με σκέψη ανοίγουν και ματώνουν. Είναι και τα λόγια που πονάνε και μετά δεν γυρίζουν πίσω. Είναι και το πως θέλουμε να είναι τα πράγματα και ποτέ δεν είναι. Είναι και το ότι μάλλον είναι στη φύση μου να είμαι διαφορετική από τους άλλους και να μην μπορώ να στεριώσω με κανέναν και να είναι στον χαρακτήρα μου και στην μοίρα μου να μένω μόνη. Μάλλον πρόκειται για κάποιον πνευματικό άθλο που πρέπει να καταφέρω να ξεπεράσω, εξάλλου οι μοναχοί, οι ερημίτες, δεν είναι τυχαίο που διάλεξαν αυτά τα μονοπάτια, ίσως υπάρχει κάτι πιο βαθύ στη μοναξιά.