Περιπλανώμενος.

Παλεύοντας με το χάος.
Πλανιέμαι και πάλι στο μαύρο
κρατώντας το φανάρι της γνώσης και της ελπίδας.
Και το ξέρω πως η σπίθα δεν μένει για πάντα αναμμένη
αλλά οφείλω να την προστατεύω
για να φωτίζω τον κόσμο.

Όντας προς το άγνωστο ο δρόμος μοιάζει σκοτεινός και μακρινός
και δεν ξέρω πόσο θα αντέξω περπατώντας μόνη ως εκεί
και ούτε ξέρω πότε θα φτάσω
και ως που
ίσως ποτέ.

Και ω, πόσο παίζει να πονάει  η απώλεια
της ασφάλειας
αλλά με τον καιρό σε κάνει να ξεχνάς πως υπάρχει ένα κενό εκεί πέρα
σε κάνει να νομίζεις πως ποτέ δεν την είχες ανάγκη
γιατί είσαι γεννημένος να οδηγάς ένα καράβι
και τα καράβια δεν είναι για να μένουν στα λιμάνια
μα για να ταξιδεύουν
καθώς και να βυθίζονται.

Μα, πόσο παίζει να πονάει το κενό
και η γνώση του ότι ποτέ δεν κατάφερε κανένας να με βγάλει από τον μαύρο μου εαυτό
πέρα από εμένα
μα τόσο πολύ με ευχαριστώ
για όλο τον πόνο και το βάσανο που είχα
μόνο και μόνο για να σώσω την ψυχή μου
και να βγω από το κελί μου
τι κι αν έχω πλέον χέρια ματωμένα
και σημάδια στο κορμί μου.

Με τα φτερά κομμένα
πως να οδεύω στον παράδεισο;
Τα σύννεφα είναι φτιαγμένα
γι αυτούς που ελαφρά πατάνε
και τον αέρα δεν θέλουν να βαραίνουν.
Όχι γι αυτούς που δείχνουν παρουσία με οργή, επανάσταση
και όπλα αρματωμένα.