Το φως το δειλινό
το φως των αστεριών
μου έδειξε τον δρόμο για την χώρα
εκεί που δεν υπάρχει τότε.

Ήταν σκοτεινά μα όμορφα στον κόσμο τους,
και χάθηκα στα σπήλαια των ονείρων τους,
όνειρα έκανα κι εγώ
και με καμβά τα έφερα στο φως απ'το σκοτάδι.

Και να που είχα στην τσέπη έναν φακό
τον άνοιξα και είδα τα όνειρά μου
Απ'το στόμα μου βγήκε μια μικρή μικρή ηχώ,
μου μίλησε και είπε κάτι όμορφο.

Ξεχνάω, δεν θυμάμαι, τα όμορφα περνάνε
και το ταξίδι συνεχίζει στα καλύτερα εδώ.
Μα ένα λεπτό σιγής στα όνειρα που έφυγαν ταξίδια μακρινά,
 που δεν έζησαν ποτέ τους.
Μα δεν έζησαν.
Δεν έζησαν.