It's a long way to go.

- Τι έχεις πάλι και χάνεσαι?
- Τίποτα, είμαι καλά. Απλά σκέφτομαι.
- Δεν φαίνεται να το εννοείς. Τι σκέφτεσαι?
- Τον δρόμο που έχω να διασχίσω. Είναι μεγάλος και εγώ μικρή πολύ.
- Πρόσεχε μόνο να μην κοιτάς πίσω.
- Δεν φοβάμαι, θα τα καταφέρω. Πάντα τα καταφέρνω εξάλλου..
-Συνέχισε να προχωράς.
- Περίμενε μην βιάζεσαι... δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε έτσι δεν είναι? Θέλω να πω... έτσι κ αλλιώς δεν υπάρχει τέρμα διαδρομής.
- Ναι αλλά όσο περιμένεις χάνεις χρόνο. Χάνεις εμπειρίες και ευκαιρίες για να ζήσεις..
- Το ξέρω μα περίμενε. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα.
- Φοβάσαι?
- Όχι καλά είμαι. Πρέπει να συνεχίσω. Απλά δεν θα κοιτάω πίσω όπως είπαμε. Θα συνεχίσω.
- Δεν φαίνεσαι εντάξει... Προχώρα. Μπορείς.
- Ναι... μοιάζουν όλα σκοτεινά εκεί μακρυά έτσι?
- Ναι, γιαυτό πρέπει να προχωρήσεις μπροστά. Για να μάθεις. Ο δρόμος είναι δικός σου για να τον διασχίσεις. Μόνο δικός σου. Πρέπει να τον χαράξεις εσύ όπως θέλεις. Ξεκίνα λοιπόν. Τι συμβαίνει πάλι γιατί αργείς? Είσαι καλά?
- Ναι καλά. Απλά ένιωσα ένα σκίρτημα. Θα περάσει. Εξάλλου πρέπει να προχωρήσω.
-Φοβάσαι έτσι?
- Ε λίγο. Ποιος δεν θα φοβόταν εξάλλου? Και ποια είμαι εγώ που δεν θα φοβηθώ?
- Εσύ είσαι αυτή που πρέπει να προχωρήσεις. Μα ξέρω τι σε ανησυχεί. Φοβάσαι μην χαθούν όλα. Φοβάσαι το παρελθόν γιατί σου θυμίζει. Φοβάσαι το μέλλον γιατί δεν ξέρεις τι σου κρύβει. Φοβάσαι το παρόν γιατί θα γίνει παρελθόν. Το τώρα. Το κάθε δευτερόλεπτο που περνάει καθώς μιλάμε. Τώρα συνέχισε. Δεν είσαι δειλή. Δεν είσαι.
- Δεν ξέρω αν είμαι. Δεν ξέρω..
- Φοβάσαι?
- Αρκετά. Νιώθω ήδη τον πόνο. Κάτι βαρύ είναι πάνω μου και δεν με αφήνει να αναπνεύσω.
- Μην κοιτάς πίσω... Έφτασες μέχρι εδώ μην τα παρατάς τώρα.
- Δεν τα παρατάω. Ότι και να γίνει. Ποτέ δεν τα παρατούσα. Και ούτε πρόκειται να το κάνω.
- Ωραία, σήκω.
- Μην τρέχεις περίμενε. Δεν πρέπει να πηγαίνουμε στα τυφλά. Θα χαθούμε.
- Πίστεψέ με μπορείς..
- Μπορώ. Όμως δεν θέλω να το ρισκάρω. Μην.
- Φοβάσαι?
- Τρέμω... Πονάω.. ΥΠΟΦΕΡΩ ΣΟΥ ΛΕΩ ΥΠΟΦΕΡΩ.
- Είδες? Είσαι αδύναμη σαν όλους τους άλλους. Αλλά πρέπει να συνεχίσεις. Σκέψου. Όλα είναι ένα όνειρο για το οποίο δεν αξίζει να ανησυχείς για τίποτα. Ζήσε όσο μπορείς και καλύτερα.
- Δεν έχω να χάσω τίποτα... Προχωράω. Θα τα καταφέρω.
- Και αν δεν τα καταφέρεις?
- Θα τα καταφέρω.
- Έτσι γίνεται πάντα. Πιστεύεις πως θα τα καταφέρεις και πάντα τα χάνεις όλα. Κοιτάς το παρελθόν και σαπίζεις. Δεν θέλεις να προχωρήσεις. Αλλά εσύ κοιτάς μπροστά έτσι δεν είναι?
- Μπορώ να κάνω αυτό που θέλω. Είμαι ελεύθερη. Δεν φοβάμαι τίποτα.
- Μα φοβάσαι να προχωρήσεις.
- Αλλά πρέπει... Εξάλλου η μόνη δυσκολία που έχω να αντιμετωπίσω είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.
- Αλλά εξακολουθείς να φοβάσαι.
- Ναι φοβάμαι. Φοβάμαι εμένα. Που όπως και τώρα προσπάθησα να με κάνω να πιστέψω πως φοβάμαι τον ίδιο μου τον φόβο.