Η εποχή αυτή που σε κάνει να κολλάς στο πάτωμα από την υγρασία και την κούραση, όλες οι αλλεργίες που προκαλούν τα πετούμενα φυτά με την γύρη και όμως αυτή η εποχή της αλλαγής. Μοιάζει σαν να αρχίζει εδώ η νέα εποχή. Κάθε χρόνο αυτό το συναίσθημα. Μοιάζει σαν να αρχίζει από εδώ ο χρόνος.
Αυτά τα πρωινά που ενώ ζεσταίνεσαι ιδρωμένος ξαφνικά ένα ανοιξιάτικο αεράκι μπαίνει μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα. Και μετά αρχίζει να βρέχει. Και θέλεις να βγεις έξω. Να αρχίσεις να τρέχεις στους δρόμους γελώντας ενώ είσαι μούσκεμα και να τραγουδάς ακούγοντας τον κρότο που κάνει η βροχή καθώς πέφτει με δύναμη στο έδαφος, να χτυπιέσαι στα νερά και να ανοίγεις τα χέρια σου αγκαλιάζοντας την βροχή, τον κόσμο όλο γελώντας ενώ κλείνεις τα μάτια σου. Τώρα που οι ουρανοί ανοίγουν και πέφτουν τα δάκρυα των αγγέλων πάνω στο πρόσωπό σου. Δεν θυμίζουν σαν τα δικά σου?
Μα μπορεί και να είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου