Κωμικότητα και δαίμονες.

Και πάλι με πιάνω να κλαίω πίσω από μια κλειδωμένη πόρτα, σκαλίζοντας το ξύλινο τραπέζι για κάτι που θα μπορούσε να μου τραβήξει για λίγο την προσοχή.
Μάταιος κόπος. Συνεχίζω να μην βρίσκω τον δρόμο μου. Συνεχίζω να πνίγω δάκρυα μέσα σε μισογεμάτα νεροπότηρα μιας και το ψυγείο είναι άδειο από λεμονάδες.

Δεν είναι τραγικό? Να προσπαθείς να φωνάξεις τις σκέψεις σου μέσα από μια ξεχασμένη ιστοσελίδα επειδή ο κόσμος έξω δεν έμαθε να ακούει, μονάχα να μιλάει.

Και σαν να μην σου έφτανε αυτό παγώνει και ο λαιμός σου από τα πολλά κρύα νερά. Ακόμα και τον χειμώνα το νερό πρέπει να είναι κρύο για μένα, αλλιώς δεν ξεδιψάει το μυαλό σου.

Ο καιρός κρυώνει και δεν μου αρκούν τόσες αγκαλιές για να με ζεστάνουν. Πάντα θέλω κι άλλα.
Όχι δεν ζητάω πολλά πέρα από την ψυχική μου ηρεμία. Δυστυχώς ποτέ δεν την είχα.
Λένε πως οι υπερβολικά σκεπτόμενοι και έξυπνοι άνθρωποι τρελαίνονται.
Δεν ξέρω αν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις αλλά ελπίζω να κάνουν λάθος.

...Πάντως τα μεγαλύτερά μου πρότυπα τυχαίνει να είναι είτε από τραγικές φυσιογνωμίες είτε από πανούργους αλλά και άρρωστους δυναμικούς χαρακτήρες. Χωρίς να σημαίνει πως τους ασπάζομαι, με εμπνέουν. Καλύτερα να μην μπω σε λεπτομέρειες. Κάποια πράγματα είναι καλό να τα κρατάμε για τον εαυτό μας γιατί ο κόσμος παρεξηγεί.
Όπως είπα και πριν... βγάζει συμπεράσματα. Μιλάει αλλά δεν ακούει. Είναι σαν ένα σύστημα λειψό. Σαν αυτά που κάναμε στην τεχνολογία στο σχολείο.
Αντί να μπαίνει να επεξεργάζεται και να βγαίνει αυτό απλά βγαίνει χωρίς λόγο.

Πως τα λέω έτσι, ας πάω να γίνω κωμικός. Με τέτοια ζωή μόνο για κωμικός πας. Πόσο πιο μακρυά πια? Ή μήπως τα παραλέω? Μια ζωή στην υπερβολή είμαι.
Φτάνει η πλάκα.

Παρεμπίπτοντος νομίζω πως ο κλόουν που αυτοκτόνησε στην σκηνή δεν το έκανε και τόσο στα ψέματα. Ακόμα κι αν όλοι τον πέρασαν απλά για παλιάτσο που κάνει το νούμερο του. Είναι απλοί θεατές έτσι κι αλλιώς. Τι ξέρουν αυτοί από νούμερα...

Και κάποιος είπε... "άντε βρε νούμερο". Αυτό μας έλειπε τώρα.
Παρακαλώ όχι μικροπρέπειες όταν γεμίζω το ποτήρι μου με ζουμερά συναισθήματα.
Παρακαλώ κατανόηση.
Παρακαλώ με το μαλακό.
Να το πάρετε.
Το blog μου.

....

Μπορεί να υπάρχουν εξορκιστές που να ξορκίζουν τους δαίμονες του διαβόλου, αλλά ο μόνος εξορκιστής που ξορκίζει τους δικούς σου τους δαίμονες είναι ο εαυτός σου και μόνο.
~Wintershade.