Τόση ώρα ανέπαφο το σώμα κοιτάζει στο ταβάνι.
Άραγε πόση ώρα πέρασε? Τι ώρα να 'ναι?
Δεν έχω την δύναμη να κουνηθώ. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο βαριές σκέψεις, τις οποίες το σώμα μου δεν έχει την δύναμη να σηκώσει.
 Ή μήπως δεν θέλει?
Τα παντζούρια κλειστά, η πόρτα κλειδωμένη και το τηλέφωνο κλειστό.
Θέλω ηρεμία, να μείνω μόνο με τον εαυτό μου για λίγο.
Και πάντα αυτή η επίμονη φωνή που καλεί μέσα στο κεφάλι μου.
Συνεχώς προσπαθεί να με κάνει πλύση εγκεφάλου. Να νοθεύσει τα πάντα.
Προκαλεί υποβάθμιση.

Το τηλέφωνο χτύπησε, μα εγώ δεν μπορώ να σηκωθώ.
Απλά συνεχίζω να κοιτάζω πάνω.
Ο πόλεμος στο μυαλό μου συνεχίζεται.
Ίσως να ακούσω τον εαυτό μου? Να τον εμπιστευτώ?
Όχι, όχι. Κάθε φορά που πέφτω και καταφέρνω να σηκωθώ με τραβάει κάτω.
Με κούρασε. Κολλάω, πάντα χρειάζομαι βοήθεια για να πάρω ανάσα.
Τα μάτια μου βουρκώνουν.

                                                          Σταμάτα σε παρακαλώ σταμάτα.

Ίσως πρέπει να σε κάνω να σταματήσεις.
Όχι μη, αυτό θα πονέσει. Όχι μόνο εσένα μα και άλλους.

Κανένα κουράγιο για να κουνηθείς. Το ταβάνι αρχίζει και γυρίζει. Μετά νομίζεις πως θα σε πλακώσει.
Και ενώ όλοι σου λένε το αντίθετο από αυτό που σου λέει η φωνή εσύ συνεχίζεις την μουρμούρα και την γκρίνια. Το μαξιλάρι πιο βρεγμένο πεθαίνει.
Και πάλι κλαις. Μια ζωή κλάψας ήσουν. Δεν έκανες και τίποτα σωστό ποτέ. Όλοι επιτυχημένοι και εσύ ένα τεμπελόσκυλο που το μόνο που κάνεις είναι να κλαίγεσαι.




ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! 

Καταραμένη. Είσαι μια φωνή και τίποτα παραπάνω. Είμαι πολλά περισσότερα από εσένα.
Σταμάτα να τα κάνεις όλα μαντάρα για ΜΙΑ φορά.
Για μια φορά να είσαι ευχαριστημένη που όλα είναι εντάξει.





 Και το τηλέφωνο χτυπάει. Και απαντάει σε όλα τα ερωτήματα της φωνής.
Νόμιζα πως θα πνιγώ και πάλι...