Κάθομαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι το βράδυ και σκέφτομαι την μέρα που πέρασε. Τι έκανα λάθος τι δεν μου άρεσε τι ήταν όμορφο. Μα γιατί να τα σκέφτομαι? Υπάρχει κανένας λόγος? Βασίζεται κάπου αυτή η μανία? Αυτό το πάθος για βασανισμό του εαυτού μου? Πολύ σκέφτομαι. Υπερβολικά σκέφτομαι. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Οι καλλιτέχνες γράφουν αξιόλογα πράγματα μόνο όταν είναι συναισθηματικά υπερφορτισμένοι λένε. Έχω αυτήν την τάση για επανάσταση. Την τάση να σηκώνω πρώτη την σημαία ενάντια στο κατεστημένο. Να φωνάζω στο πλήθος ακόμα και αν αυτό δεν είναι καν πρόθυμο να με ακούσει. Και θα είμαι εκεί να φωνάζω ακόμα και όταν θα είναι όλοι εναντίων μου. Ακόμα και όταν μείνω μόνη. Θα κουραστώ μα μόνο έτσι θα λέω πως επαναστάτησα. Πως μέχρι το τέλος έκανα αυτό που αγαπούσα. Ζωγράφισα το ρεαλιστικό πορτραίτο, το τοπίο που επιθυμούσα χωρίς καμβά. Έγινα εγώ το έργο. Μόνο εγώ μαζί με τα πινέλα μου.
Μέχρι τότε σιωπηλά.
Μέχρι τότε σιωπηλά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου