Όταν ήμουν μικρό ήθελα να μεγαλώσω γιατί πίστευα πως το να είσαι μεγάλος είναι σπουδαίο καθώς έχεις περισσότερες εμπειρίες και μπορείς να κάνεις πολλά πιο ωραία πράγματα απ'ότι ένα μικρό παιδί μπορεί να κάνει. Καθώς μεγαλώνω όμως καταλαβαίνω το αντίθετο.
Η μητέρα μου από παλιά μου έλεγε πως δεν θα έπρεπε να ανυπομονώ για κάτι τέτοιο και πως οι μεγάλοι έχουν πολλά προβλήματα για τα οποία ανησυχούνε και όσο περνάνε τα χρόνια οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και οι ελευθερίες μειώνονται. Μα γιατί να μην μπορεί ένα παιδί να καταλάβει πόσο σημαντική είναι η ηλικία από τα 3-12 και να ανυπομονεί να μεγαλώσει?
Να γιατί: γιατί τα πρότυπα των παιδιών είναι πάντα πολύ μεγαλύτερα σε ηλικία απ'ότι τα ίδια.
Μα ζώντας την παιδική ηλικία προχωράς στο επόμενο στάδιο το οποίο βασίζεται πάνω σε αυτά που έχεις ζήσει στα πρώτα χρόνια της ζωής σου.
Ακριβώς σαν ένα παιδικό ηλεκτρονικό παιχνίδι που όσο περνάς επίπεδα αυτό δυσκολεύει, έτσι ακριβώς είναι και οι καταστάσεις στην ζωή των ανθρώπων. Το πρώτο στάδιο δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι καθώς δεν γνωρίζεις από έγνοιες και τα σχετικά. Η ζωή μοιάζει ξέγνοιαστη και όμορφη σαν μια περιπέτεια. Σαν ένα νέο παιχνίδι που λαχταράς να το παίξεις μέχρι να το βαρεθείς και να πάρεις καινούργιο.
Όταν ήμουν μικρό έβλεπα την ζωή έτσι ακριβώς... σαν μια περιπέτεια δίχως τέλος.
Αλλά ήθελα να μεγαλώσω για να έχω την ευκαιρία να κάνω πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μου. Τώρα όμως όσο μεγαλώνω θέλω να γυρίσω πίσω.
Τότε που δεν με ένοιαζε τίποτα και δεν γνώριζα από κινδύνους.
Τότε που έπαιζα με ευτυχία στα πάρκα με άλλα παιδιά και το ένοιωθα.
Το ένοιωθα οτι είμαι ευτυχισμένη καθώς δεν γνώριζα από φόβο ή πόνο.
Τότε που η μόνη μου ανησυχία ήταν αν θα έχει καλό καιρό για να βγω έξω να παίξω.
Τότε που υπήρχε στο μυαλό μου μόνο η αισιοδοξία.
Και ακόμα πηγαίνω στα πάρκα που και που για να θυμάμαι εκείνα τα χρόνια.
Βέβαια δεν είναι όλα όπως τότε αλλά και πάλι όταν βρίσκεσαι σε μέρη που συχνάζουν παιδιά νιώθεις την ανακούφιση και την γαλήνη. Το οτι και εσύ μπορείς ακόμα να τρέξεις, να παίξεις στις κούνιες και να βάλεις για λίγο τα προβλήματά σου στην άκρη.
Μέχρι να έρθει μια κομπλεξική γιαγιά και να σε διώξει γιατί πιστεύει πως χαλάς τον παιδικό χώρο.
Μα αφήστε με, θέλω να γίνω και πάλι παιδί. Δεν θέλω να μεγαλώσω.
Δεν θέλω.
Πραγματικά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμφωνώ απόλυτα με αυτά που γράφεις! Και η χαρά των παιδικώ χρόνων δεν μπορεί να εκτιμηθεί, διότι θεωρείται/είναι δεδομένη. Ξέρεις, σαν να είναι μέσα στο DNA των παιδιών να αναζητούν παιχνίδι, ξεγνοιασιά κ.ο.κ. Και όσο πιο δεδομένο γίνεται στη συνείδησή τους, τόσο περισσότερο θέλουν να κάνουν (επιτέλους) κάτι σημαντικό.
Τι να πω... Αν δεν μπορούμε να γίνουμε παιδιά, τότε ας επανακτήσουμε λίγη από τη χαμένη αθωότητα μας. :)
P.S. Σχετικό ποστ είχα γράψει παλιότερα. Λέγεται i want my innocence back, αν δεν βαριέσαι ρίξε μια ματιά.. :D
Το κοίταξα το άρθρο σου. Μπορώ να πω οτι ήταν πολύ όμορφο. :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι πραγματικά δεν με πειράζει καθόλου που μερικές φορές με κοιτάζει ο κόσμος να κάνω παιδιάστικα πράγματα με την παρέα μου. Δεν το θεωρώ ρεζιλίκι αλλά μια προσπάθεια του να περάσω παρόμοια με τότε η οποία με κάνει ευτυχισμένη! :D Η καφρίλα στην παρέα πολλές φορές σε φέρνει σε παρόμοιο σημείο. Δεν μπορώ τις σοβαρότητες και τα συναφή όταν αφορά διασκέδαση. Το κάθε τι στην ώρα του γιατί όλοι έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε παιδιά. :P :)
Αχ και εσύ καημένο κορίτσι που θες και να μεγαλώσεις. Αχ με τους καμένους που έμπλεξες.. Αχ, Αχ....
ΑπάντησηΔιαγραφή