Old moments, old photos, old memories.

Θυμάμαι τόσα πολλά πριν το σκοτάδι.

Θυμάμαι την καρδιά μου να τρεμοπαίζει.

Θυμάμαι δάκρυα πόνου και ευτυχίας.

  Στιγμές ηρεμίας και απόλυτης ευτυχίας.

Θυμάμαι πρόσωπα και λόγια.

  Παραμύθια και φώτα.

Ένα καντήλι αναμμένο μετά από ένα σβησμένο.

Πανό στον τοίχο κρεμασμένο που να γράφει "ελπίδα".
Θυμάμαι πολλά...

Ηλιόλουστα τα πρωινά.
Γέλια και ξέγνοιαστες βραδιές.

  Μου έμαθες να κάνω όνειρα.

Να βαδίζω πάνω στα χνάρια σου.

Να γράφω με άσπρη μπογιά.

  Να σβήνω χαμόγελα με μια κιμωλία.

Μου έμαθες να περπατώ στα ουράνια και στα αστέρια.

Να τα αγγίζω με γυμνά τα χέρια.

  Και εγώ σου έδειξα τον κόσμο.

Μέσα από τα μάτια σου.

Και αυτά τα λαμπερά αστέρια σου τα έδωσα με παγωμένα χέρια.

...που πλέον αίμα δεν κυλούσε μέσα τους.

Και σε άφησα εκεί, στον παράδεισο να τρέχεις.

Μου έδειξες τον δρόμο για το αύριο.

Και γύρισες και έφυγες στο χθες.

Και ο κόσμος μεγάλος ενώ εγώ μόνη.

Συνέχισα τον δρόμο μου...