Και όλα μοιάζουν ωραία όταν πιστεύεις πως τίποτα δεν σε νοιάζει... όταν πιστεύεις...
μα στη πραγματικότητα σε νοιάζουν όλα τόσο πολύ που ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρεια και όλα συμβάλουν λίγο πολύ στο πόσο καλά θα σου πηγαίνει η μέρα σου ή στο πόσο εύκολα θα κοιμάσαι τα βράδια ή στο πόσο όμορφα όνειρα θα δεις...
Και όλα πάνε καλά όταν καταφέρεις να κάνεις μια πλύση εγκεφάλου στον εαυτό σου λέγοντας από μέσα σου πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά και πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Μέχρι να σε πιάσει η παράνοια. Μέχρι να σκοτεινιάσει ξαφνικά ο όμορφος παράδεισος, η γλυκιά ψευδή ουτοπία που δημιούργησες μόνος σου για να είσαι ευτυχισμένος μακρυά από την πραγματικότητα. Μακρυά από όλα όσα σε ενοχλούν.
Ξαφνικά αρχίζει κάτι να σε πνίγει χωρίς να ξέρεις το γιατί. Απλά σου έρχεται να κλάψεις.. Να κλάψεις τόσο πολύ που να νιώσεις τα βάσανα να ρέουν μακρυά από εσένα...
Είναι καλό όμως να έχεις αυτό το συναίσθημα... Σημαίνει πως παραμένεις ακόμα συναισθηματικός και πως δεν έχουν καταφέρει να σε κάνουν να είσαι σαν αυτούς που δεν ξέρουν τι θα πει να νιώθεις, τι θα πει να πονάς και δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν συναισθήματα. Οτι ακόμα δεν έχεις στερέψει και έχεις ακόμα δάκρυα για να χύσεις για τον οποιοδήποτε λόγο... Οτι είσαι άνθρωπος συναισθηματικά ενεργός.
Κανείς δεν είναι γραφτό να μείνει μέχρι να βραδιάσει.
Όχι, μείνε μην φεύγεις. Μείνε μέχρι το τέλος... Πριν σβήσει η μικρή φλόγα. Πριν τελειώσουν όλα. Πριν σταματήσει η παραμικρή αναπνοή μου να έχει νόημα.
Πριν με πνίξουν ολοκληρωτικά οι σκέψεις στην κυριολεξία και βουλιάξω μέσα στα ίδια μου τα δάκρυα...
μα στη πραγματικότητα σε νοιάζουν όλα τόσο πολύ που ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρεια και όλα συμβάλουν λίγο πολύ στο πόσο καλά θα σου πηγαίνει η μέρα σου ή στο πόσο εύκολα θα κοιμάσαι τα βράδια ή στο πόσο όμορφα όνειρα θα δεις...
Και όλα πάνε καλά όταν καταφέρεις να κάνεις μια πλύση εγκεφάλου στον εαυτό σου λέγοντας από μέσα σου πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά και πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Μέχρι να σε πιάσει η παράνοια. Μέχρι να σκοτεινιάσει ξαφνικά ο όμορφος παράδεισος, η γλυκιά ψευδή ουτοπία που δημιούργησες μόνος σου για να είσαι ευτυχισμένος μακρυά από την πραγματικότητα. Μακρυά από όλα όσα σε ενοχλούν.
Ξαφνικά αρχίζει κάτι να σε πνίγει χωρίς να ξέρεις το γιατί. Απλά σου έρχεται να κλάψεις.. Να κλάψεις τόσο πολύ που να νιώσεις τα βάσανα να ρέουν μακρυά από εσένα...
Είναι καλό όμως να έχεις αυτό το συναίσθημα... Σημαίνει πως παραμένεις ακόμα συναισθηματικός και πως δεν έχουν καταφέρει να σε κάνουν να είσαι σαν αυτούς που δεν ξέρουν τι θα πει να νιώθεις, τι θα πει να πονάς και δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν συναισθήματα. Οτι ακόμα δεν έχεις στερέψει και έχεις ακόμα δάκρυα για να χύσεις για τον οποιοδήποτε λόγο... Οτι είσαι άνθρωπος συναισθηματικά ενεργός.
Κανείς δεν είναι γραφτό να μείνει μέχρι να βραδιάσει.
Όχι, μείνε μην φεύγεις. Μείνε μέχρι το τέλος... Πριν σβήσει η μικρή φλόγα. Πριν τελειώσουν όλα. Πριν σταματήσει η παραμικρή αναπνοή μου να έχει νόημα.
Πριν με πνίξουν ολοκληρωτικά οι σκέψεις στην κυριολεξία και βουλιάξω μέσα στα ίδια μου τα δάκρυα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου