This is my december - this is my time of the year.

Ας πω λοιπόν λίγα λόγια για τον Δεκέμβρη.

 Πολλά φώτα, όμορφη γιορτινή ατμόσφαιρα, χριστουγεννιάτικη, μυρίζει παντού αγάπη και ζεστασιά και φρέσκα κουλουράκια. 

Η εποχή μου δημιουργεί ένα άγχος. Ένα περίεργο άγχος. Και μια μελαγχολία. Είναι μακράν η καλύτερη εποχή για μένα, η αγαπημένη μου και όχι επειδή έχω γενέθλια αυτό το μήνα μα επειδή η μελαγχολική μα όμορφη ατμόσφαιρα σε κάνει να έχεις έναν λόγο ύπαρξης παραπάνω σε αυτόν τον κόσμο.
 Κάθε Δεκέμβρη σκέφτομαι τους Δεκεμβρίους που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια. Περνάν όλοι από μπροστά μου σαν ταινία. Κάθε χρονιά τη δικιά της ιστορία, κάθε χρονιά μια πληγή να ξύνεις, να γελάς για κάτι διαφορετικό. Είναι ο μήνας που κάνει τα πάντα να ξεχωρίζουν και που με αγχώνει για το κατα πόσο διαφορετικά θα είναι όλα τον επόμενο χρόνο απ'ότι είναι τώρα.

Και ας σταμάτησα να γράφω το καθημερινό ημερολόγιο που έγραφα τόσα χρόνια, οι καταστάσεις σήμαιναν για μένα έτσι κ αλλιώς. Πλέον ξέρω πως αυτό που μετράει είναι οι στιγμές και γι'αυτό είμαι εδώ για να τις καταγράφω. Με έχει σώσει πολλές φορές εκείνο το ημερολόγιο εξάλλου...

 Ο χρόνος αποσυνδέει καταστάσεις, όπως τα κόκαλα στον τάφο με τα χρόνια σιγά - σιγά σαπίζουν μα για πάντα θα υπάρχουν, όσο υπάρχω εγώ και όσο υπάρχουν αυτοί που τις αποτελούν. 

 Γιατί αξίζει να ζεις για ένα όνειρο... και ας μην είναι αθάνατο. Εξάλλου ούτε εμείς είμαστε αθάνατοι. Στην ψυχή όμως όλα είναι αθάνατα αφού και η ίδια είναι.

Και να μαι εδώ πάλι, κοιμάμαι με το τετράδιο στο χέρι για να γράψω τα όνειρά μου, αυτά που είχα, αυτά που έχω και αυτά που θα κάνω. Να τα καταγράψω για να μην τα ξεχάσω στην πορεία. Να τα έχω στα χέρια μου σαν να τα ζω κάθε μέρα ξανά και ξανά. 

 Να τα καταγράφω για να θυμάμαι ποια είμαι.