Πόσο θα το ήθελα να έβλεπα τα αστέρια κάθε βράδυ... όπως στις ταινίες. Μα τα κτήρια γύρω μου, μου κόβουν την θέα. Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κοιτάζει τον ουρανό.. να ελπίζει και να κάνει όνειρα. Εξάλλου εξού και η λέξη "άνθρωπος" (ἄνω + θρώσκω).
Είναι γεγονός το οτι ακόμα και το να κοιτάμε τον ουρανό μας το έχουν στερήσει σε αυτόν τον κόσμο.
Πόσο θα ήθελα μια μέρα να πετάξω... μα φτερά δεν έχω καθώς ο άνθρωπος από την φύση του δεν πετάει, και έχω και υψοφοβία.. μερικές φορές, αν και δεν συνηθίζω να πετάω για να λέμε την αλήθεια...
Και τις νύχτες με πανσέληνο το φεγγάρι να κοιτούσα πόσο θα ήθελα..
Κάθε βράδυ η κοινή φωτογραφία, μουσική και πινέλα λερωμένα. Αποχρώσεις του μπλε και του λευκού και του ασημί.
Πολυκατοικίες έξω από το σπίτι, και όμως τόσο μέσα... σαν να σε πνίγουν, καθώς ανοίγω το παραθύρι αντικρίζω. Σαν να χάνεσαι μέσα σε λαβύρινθο.
Και ούτε ψίθυρο ακούω σε τούτη εδώ την γειτονιά, αφού ο θόρυβος δεν με αφήνει να ακούσω τίποτα άλλο πια. Μου διαλύουν τις αισθήσεις και την γαλήνη με αυτή τη φασαρία. Κλείνω το παράθυρο για να βρω την παλιά μου ηρεμία που ζητάω, και αυτό με δυσκολία.
Και έτσι παίρνω τη σκάλα και ξεκινώ με τα όπλα της φαντασίας μου να δημιουργώ. Πολεμώ.
Αχ γλυκιά μου φαντασία, στερνή μου σ'έχω.
Αλλά από τις θάλασσες και τα βουνά πολύ απέχω.
Σε αυτή την πόλη τον λαβύρινθο είμαι μόνη... και υποφέρω.
Γι'αυτό σκάλα θα υψώσω και θα ανέβω πάνω, σε τούτο το δωμάτιο. Και θα δημιουργήσω αστέρια και άλλους κόσμους πιο ωραίους, όπου εκεί θα μπορεί ο καθένας να κοιτάει τον ουρανό άμα αυτός θέλει.
Και αφού τελειώσω το έργο που κάνω πάνω στο ταβάνι του δωματίου μου, θα κατέβω από τη σκάλα που έχω ανέβει, θα ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και θα ονειρευτώ ξύπνια, καθώς το ταβάνι θα κοιτάζω ερωτευμένη, θα αγναντεύω.
Θα κοιτώ τα αστέρια που ζωγράφισα... τα τεχνητά της φαντασίας της δικιά μου, αφού τα φυσικά δεν με αφήνουν να τα βλέπω.
Και πάνω του θα αντικρίζω ότι δεν μπορώ να ζήσω.
Θα ονειρεύομαι πως είμαι ευτυχισμένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου