Μοιάζαμε. Μόνο που αυτή είχε ένα χαμόγελο που έκανε τα πάντα γύρω της να ανθίζουν. Περνούσε το δρόμο και όλοι την κοιτούσαν. Όλοι θαύμαζαν την λάμψη που έβγαζε, το μοναδικό χαμόγελό της που άστραφτε ακόμα και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα. Όταν έβγαινε από το σπίτι της και τύχαινε να την ανταμώσεις το συναίσθημα ήταν παρόμοιο με το αίσθημα της άνοιξης.
Το δικό μου χαμόγελο ήταν τόσο δύσκολο να το αποκτήσεις όσο και η εμπιστοσύνη μου. Όσο δύσκολο είναι να βρεις άνθη μες στο χιόνι. Μοιάζαμε όμως. Έχουμε πολλές διαφορές παρόλα αυτά. Για την ακρίβεια δεν ξέρω ακριβώς αν αγαπιόμαστε ή μισιόμαστε κατά βάθος.
Την αντικρίζω μερικές φορές όταν περνάω στο χολ του σκοτεινού διαδρόμου με την άκρη του ματιού μου αλλά φοβάμαι να κοιτάξω και την προσπερνάω. Δεν μιλάμε και πολύ αλλά σκεφτόμαστε η μια την άλλη, και μερικές φορές ακόμα το ξέρω πως έρχεται και αυτή και με κοιτάει στα κρυφά όπως και εγώ αυτήν όταν μονάχη μένω.
Για την ακρίβεια νομίζω πως μοιραζόμαστε το ίδιο σώμα ακόμα. Είναι δύσκολο αλλά με την οικειότητα που έχουμε μεταξύ μας πάντα βοηθάμε η μία την άλλη. Και όταν ξεμένουμε από ελπίδες πάντα υπάρχει η γνώμη κάποιας από τις δυο μας που θα αφήσει στην στεναχώρια όσα κενά υπάρχουν και στην χαρά μας. Και όσο δύσκολη και ας είναι η διαδρομή θα κρατάμε γερά σαν τον καπετάνιο στο καράβι του, μέχρι να βουλιάξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου