Η αδυναμία των λέξεων.

 Οι λέξεις. Αυτά τα τεχνητά ακούσματα, τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που τόσο σε αυτά πιστεύουμε και βασιζόμαστε. Άραγε πως θα ήταν ένας κόσμος χωρίς αυτές; Πως θα αντιλαμβανόμασταν το κάθε συναίσθημα που θα νιώθαμε; Πως θα ξεχωρίζαμε τόσα διαφορετικά συναισθήματα μεταξύ τους, ακόμα και αυτά που κάθε φορά διαφέρουν, και φέρνουν την αίσθηση διαφορετικών γεύσεων στο μυαλό μας ανάλογα με την κάθε στιγμή, την κάθε σκέψη, την κάθε αυθόρμητη ανάγκη και νοσταλγία. Οι λέξεις δημιουργούν απώλεια της ποιοτικής στιγμής. Δεν είναι ποτέ τους ακριβείς σε τίποτα. Πόσο αλήθεια είναι αυτό από την αρχή θυμάμαι να δακρύζω όταν τόσο αληθινά το πιο πιστό μου πρόσωπο μου το εξέφρασε έτσι απλά, χωρίς καν να με γνωρίζει ακόμα τότε. Αγαπώ τόσο πολύ την αλήθεια και δυστυχώς ο κόσμος είναι βυθισμένος στο ψέμα και στις εύκολες λύσεις. Δυστυχώς είμαστε πολύ μακριά της καθώς μας διοικεί αυτό το χάος και η άγνοια, ως προς τι όμως; Για τα άγνωστα συμφέροντα κάποιου όντως; Γιατί χρειάζεται να ανακαλύψουμε ο καθένας την δική του αλήθεια στην ζωή; Η αλήθεια είναι κάπου εκεί έξω μα αλήθεια είναι πως η αλήθεια χάθηκε στα λόγια. Οι πράξεις με την σειρά τους πίσω από τα λόγια και εμείς βρισκόμαστε να ισορροπούμε στο προσκήνιο. Τίποτα δεν περιγράφεται όταν δεν αναγνωρίζεται και καμία λέξη δεν μπορεί να μεταδώσει με ακρίβεια ένα προσωπικό συναίσθημα, μια στιγμή που στον καθένα έχει διαφορετική όψη, διαφορετική γεύση. Η μοναξιά υπάρχει και θα υπάρχει στο μυαλό και μέχρι το τέλος της διαδρομής ίσως και να μην καταλάβεις τους λόγους αυτής της λειτουργίας της. Αυτόν τον λόγο ύπαρξής της, που βασανίζει ορισμένες ψυχές μέσα στις μάντρες της μαζικής σάρκας οι οποίες σάρκες είναι πολύ απασχολημένες για να προσέξουν το οτιδήποτε πέρα από τον εαυτό τους και τα φρέσκα νέα που ικανοποιούν τόσο πολύ τις ανούσιες ώρες της καθημερινότητάς τους που αφήνουν να γλιστρά έτσι απλά. Αλλά και ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση όπως ξέρουμε, δεν παύει να τελειώνει κάποτε όμως, ακόμα και αν η ζωή μας έχει να κάνει με ώρες ή με αιώνες στα μάτια κάποιας εξωτερικής ύπαρξης, παντού υπάρχει ένα τέλος και σε ένα τέλος μια αρχή που εξίσου έχει τέλος, και το αιώνιο ερώτημα σε όλον αυτόν τον ασταμάτητο τρεχούμενο τροχό είναι το πώς να σταματήσεις αυτή τη ρόδα από την ατελείωτη της κατρακύλα.

 Και οι ψυχές αυτές οι σπάνιες περιμένουν καθώς ψάχνουν στα σκοτεινά στενά, στις γωνίες, στην σκόνη να βρουν την λύση για το πώς να σταματήσει ο τροχός, αν το χειρότερο είναι η άγνοια ή η απάθεια. Μετά με τον καιρό ανακαλύπτουν πως δεν ξέρουν και δεν τους νοιάζει. Και τις περισσότερες φορές ακόμα και τα μεγαλύτερα και αξιοζήλευτα μυαλά δεν έχουν τέτοιες απαντήσεις. Από την άλλη ίσως τέτοιες απαντήσεις να βρεθούν από άτομα που δεν ξέρουν να γράφουν ή να μετράνε, που δεν είχαν ποτέ πρόσβαση στις έτοιμες πληροφορίες και τις γνώσεις που μπορεί να σου παρέχει η δύναμη της τεχνολογίας, αυτή η πηγή ερωτήσεων, παραπληροφοριών, παραμυθιών, ματαιοδοξιών, που κάνει κακό σε αυτούς που δεν γνωρίζουν από μόνοι τους τίποτα και καλό σε αυτούς τους λίγους που "ξέρουν" κάτι παραπάνω. Αλλά και πάλι οι απαντήσεις αυτών των ανθρώπων σε αυτές τις ερωτήσεις έχουν να κάνουν με προσωπικές βλέψεις, ιδεολογίες, μερικές φορές θρησκευτικές αντιλήψεις που αλλάζουν με την πάροδο των χρόνων από πολιτισμούς σε πολιτισμούς οπότε ποτέ δεν μιλάνε για κάτι σταθερό, και για οράματα εξωσωματικών εμπειριών. Υποτίθεται πως ο άνθρωπος είναι ικανός να επιτύχει τέτοια πράγματα αλλά οι περισσότεροι είμαστε μολυσμένοι από μικρή ηλικία από τον τρόπο που ζούμε και χάνουμε σιγά σιγά την ενόραση μας πολύ έως εντελώς. Και πως μπορεί κάποιος να καταφέρει να ξυπνίσει χωρίς την καθοδήγηση των ελάχιστων ατόμων μέσω της καταστροφικής μα πολύ χρήσιμης στην καθημερινότητά μας τεχνολογία; Το Γινγκ και το Γιανγκ. Αντιθέσεις. Οι πιο κλισέ θεματολογίες στον χώρο της τέχνης. Το μέτρο νικά και πάλι.

Οι λέξεις δεν είναι το παν παρόλα αυτά.