Ομιλίες, άνθρωποι, αγχωμένοι, προβληματισμένοι, πάντοτε για πράγματα που ήξεραν θεωρητικά πως αν η ζωή τους τελείωνε την επόμενη μέρα δεν θα έπαιζαν κανέναν απολύτως ρόλο. Κάποτε μου είπε κάποιος πως ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Εγώ ήθελα να πάω απλά σπίτι μου.
Μακριά από τα άσχημα βουητά τους, τις ανόητες ανούσιες απόψεις τους, και την μανία τους με τον πειρασμό. Εκεί βρισκόταν ο παράδεισος για μένα. Έξω από την φούσκα της αηδιαστικής κοινωνίας τους που σε εξανάγκαζε να παίρνεις μέρος λες και τους χρωστάς για την ύπαρξη σου. Πρόσφατα μου τράβηξε το ενδιαφέρον μια σειρά που είχε βασικούς πρωταγωνιστές σκληρούς ανθρώπους, κάτι που με εξέπληξε θετικά μιας και βαρέθηκα να βλέπω πλέον να εξυψώνουν άτομα που είναι θύματα και κλαίγονται όλη την ώρα για τα συναισθήματά τους λες και είναι το πιο βασικό πράγμα στον κόσμο. Το συναίσθημα είναι πρωτόγονο πράγμα όπως και το είδος της πάστας τους. Βέβαια το να νιώθεις είναι η κατάρα της σάρκας. Μια κατάρα και ευλογία μαζί, αλλά πόσες φορές ακούσαμε τέτοιες απόψεις; Στην τελική είτε όλα τα συναισθήματα είναι ίσα, οπότε μιας και μπορεί κανείς να αγαπήσει πολύ ένα άτομο έχει και το δικαίωμα να μισήσει κάποιο άλλο, είτε όλα τα συναισθήματα χωρίς καμία εξαίρεση είναι για πέταμα όπως και τα άτομα που τα έχουν, ίσως όλοι δηλαδή. Τουλάχιστον όμως με την ευλογία της λογικής κριτικής σκέψης μπορείς να πάρεις αποφάσεις πέρα από την παραλογία του βασανιστικού συναισθηματισμού. Υπήρξαν καιροί που υπήρξα πολύ υπερσυναισθηματικό άτομο και άτομα με κατακρίνανε γιαυτό, υπήρξαν καιροί που υπήρξα πολύ ψυχρό και σκληρό άτομο με παγερή λογική και πάλι με κατακρίνανε γιαυτό, στην τελική είμαστε φτιαγμένοι φαίνεται για να έχουμε διχασμένες φύσεις. Βέβαια τι κερδίζει ο καθένας και τι χάνει. Από την άλλη είναι όλα υποκειμενικά.
Δεν μπορεί κανένας να με επηρεάσει πέρα από τα δικά μου συναισθήματα όσο ελαττωματικά και να είναι και παρόλα αυτά η λογική μου μπορεί να επηρεάσει πολλούς. Ακόμα και η χειριστικότητα του χαρακτήρα μου προσέφερε στον εαυτό μου μεγάλες ασπίδες σε καταστάσεις που ήταν επικίνδυνες για την ψυχική μου υγεία με μεγάλο αντίκτυπο βέβαια. Το κάθε τι έχει και την χρησιμότητα του σε αυτό το απέραντο σύμπαν από όποια μεριά και αν κοιτάξεις το νόμισμα. Δεν θα καταπιέσω τον εαυτό μου για να φανώ ούτε ο άγιος που προσπαθούσα να φαίνομαι χρόνια, ούτε και θα αφεθώ στην καταστροφική μου φύση όσα κι αν είναι τα άτομα που θα ήθελα να κάψω με τα ίδια μου τα χέρια.
Η αυθεντικότητα πάνω απ'όλα, και οι εξαιρέσεις που αξίζουν την οργή της θα έχουν και τον ανάλογο σεβασμό, εξάλλου ο σεβασμός κερδίζεται. Το πιο άσχημο της υπόθεσης είναι πως η δικαιοσύνη δεν υπάρχει, και όσο ασκητική ζωή και αν παλέψεις να ζήσεις οι αμαρτωλοί θα είναι πάντα στο ίδιο καλάθι με εσένα. Ίσως και αυτός να ήταν ένας λόγος για τον οποίο οι θρησκείες χρησιμοποιούσαν σεμνότητες και συγκεκριμένες απόψεις γι αυτούς που τις ακολουθούσαν πιστά, ουτοσώστε να έχουν μια παρηγοριά πως θα δικαιωθούν στο θάνατο, ή σε μια άλλη ζωή πέρα από αυτήν που τόσο άσχημα τους αδίκησε σε κάθε τους ανάσα. Βεβαίως δεν θα μπορούσε να έλλειπε από εδώ εκείνο το ρητό που λέει πως αν κάνεις μια καλή πράξη περιμένοντας αντάλλαγμα δεν ήταν από καλοσύνη μα ήταν μια προσπάθεια για συναλλαγή. Έχουμε την ίδια τύχη να συνεχίσουμε στο μετά με αυτήν των ζωντανών μονοκύτταρων οργανισμών στη φύση ή στο οποιοδήποτε άλλο σύμπαν, την ίδια τύχη με αυτήν που έχει και ο οποιοσδήποτε οργανισμός που ο εγωιστικός άνθρωπος θα θεωρούσε κατώτερο από αυτόν. Μάντεψε κάτι λοιπόν ανθρωπάκι της σήμερον ημέρας, είσαι είτε απολύτως ασήμαντος στη φύση, είτε απόλυτα σημαντικός, και οι δυο απόψεις είναι άκρως απογοητευτικές και καθόλου δίκαιες. Μα κανείς δεν είπε πως υπάρχει η δικαιοσύνη στην φύση εξαρχής. Ασχέτως βέβαια με το οτι θα πρεπε και ο οποιοσδήποτε που θα διαφωνούσε με κάτι τέτοιο θα ήταν των απόψεων που έχουν μερικά ανθρωπάρια του οτι πρέπει να υπάρχουν ζωώδη ένστικτα στον άνθρωπο τον 21ο αιώνα. Δυστυχώς τέτοια άτομα που υποκύπτουν στους πρωτόγονους πειρασμούς που δημιουργεί ο εγκέφαλος τους δεν αξίζουν να υπάρχουν στα χρόνια της εξέλιξης. Και μιλάμε για ένα τεράστιο ποσοστό ανθρωπαρίων που είναι απλά πρόβατα σε ένα ατελείωτο κοπάδι ανθρωπαρίων που οδηγεί μια μικρή ομάδα τσομπάνιδων σε ένα σφαγείο. Τελευταία τεχνολογία πραγμάτων, χωρίς καμία ιδέα της χρησιμότητας αυτών πέρα από το να πατήσουν ένα κουμπί και να αρχίσουν να δημοσιεύουν τα σκουπίδια τους από εδώ και από εκεί, να καμαρώνουν για τον εαυτό τους, να γκομενιάζουν, να κατινιάζουν, να τραβάνε στον σκοταδισμό όλο και περισσότερο το λαμπρό μέλλον που θα μπορούσαν να έχουν όχι οι ίδιοι μα ακόμα και τα άτομα γύρω τους.
Βρέθηκα σπίτι μου. Είμαι πλέον ήρεμη.
Μακριά από τα άσχημα βουητά τους, τις ανόητες ανούσιες απόψεις τους, και την μανία τους με τον πειρασμό. Εκεί βρισκόταν ο παράδεισος για μένα. Έξω από την φούσκα της αηδιαστικής κοινωνίας τους που σε εξανάγκαζε να παίρνεις μέρος λες και τους χρωστάς για την ύπαρξη σου. Πρόσφατα μου τράβηξε το ενδιαφέρον μια σειρά που είχε βασικούς πρωταγωνιστές σκληρούς ανθρώπους, κάτι που με εξέπληξε θετικά μιας και βαρέθηκα να βλέπω πλέον να εξυψώνουν άτομα που είναι θύματα και κλαίγονται όλη την ώρα για τα συναισθήματά τους λες και είναι το πιο βασικό πράγμα στον κόσμο. Το συναίσθημα είναι πρωτόγονο πράγμα όπως και το είδος της πάστας τους. Βέβαια το να νιώθεις είναι η κατάρα της σάρκας. Μια κατάρα και ευλογία μαζί, αλλά πόσες φορές ακούσαμε τέτοιες απόψεις; Στην τελική είτε όλα τα συναισθήματα είναι ίσα, οπότε μιας και μπορεί κανείς να αγαπήσει πολύ ένα άτομο έχει και το δικαίωμα να μισήσει κάποιο άλλο, είτε όλα τα συναισθήματα χωρίς καμία εξαίρεση είναι για πέταμα όπως και τα άτομα που τα έχουν, ίσως όλοι δηλαδή. Τουλάχιστον όμως με την ευλογία της λογικής κριτικής σκέψης μπορείς να πάρεις αποφάσεις πέρα από την παραλογία του βασανιστικού συναισθηματισμού. Υπήρξαν καιροί που υπήρξα πολύ υπερσυναισθηματικό άτομο και άτομα με κατακρίνανε γιαυτό, υπήρξαν καιροί που υπήρξα πολύ ψυχρό και σκληρό άτομο με παγερή λογική και πάλι με κατακρίνανε γιαυτό, στην τελική είμαστε φτιαγμένοι φαίνεται για να έχουμε διχασμένες φύσεις. Βέβαια τι κερδίζει ο καθένας και τι χάνει. Από την άλλη είναι όλα υποκειμενικά.
Δεν μπορεί κανένας να με επηρεάσει πέρα από τα δικά μου συναισθήματα όσο ελαττωματικά και να είναι και παρόλα αυτά η λογική μου μπορεί να επηρεάσει πολλούς. Ακόμα και η χειριστικότητα του χαρακτήρα μου προσέφερε στον εαυτό μου μεγάλες ασπίδες σε καταστάσεις που ήταν επικίνδυνες για την ψυχική μου υγεία με μεγάλο αντίκτυπο βέβαια. Το κάθε τι έχει και την χρησιμότητα του σε αυτό το απέραντο σύμπαν από όποια μεριά και αν κοιτάξεις το νόμισμα. Δεν θα καταπιέσω τον εαυτό μου για να φανώ ούτε ο άγιος που προσπαθούσα να φαίνομαι χρόνια, ούτε και θα αφεθώ στην καταστροφική μου φύση όσα κι αν είναι τα άτομα που θα ήθελα να κάψω με τα ίδια μου τα χέρια.
Η αυθεντικότητα πάνω απ'όλα, και οι εξαιρέσεις που αξίζουν την οργή της θα έχουν και τον ανάλογο σεβασμό, εξάλλου ο σεβασμός κερδίζεται. Το πιο άσχημο της υπόθεσης είναι πως η δικαιοσύνη δεν υπάρχει, και όσο ασκητική ζωή και αν παλέψεις να ζήσεις οι αμαρτωλοί θα είναι πάντα στο ίδιο καλάθι με εσένα. Ίσως και αυτός να ήταν ένας λόγος για τον οποίο οι θρησκείες χρησιμοποιούσαν σεμνότητες και συγκεκριμένες απόψεις γι αυτούς που τις ακολουθούσαν πιστά, ουτοσώστε να έχουν μια παρηγοριά πως θα δικαιωθούν στο θάνατο, ή σε μια άλλη ζωή πέρα από αυτήν που τόσο άσχημα τους αδίκησε σε κάθε τους ανάσα. Βεβαίως δεν θα μπορούσε να έλλειπε από εδώ εκείνο το ρητό που λέει πως αν κάνεις μια καλή πράξη περιμένοντας αντάλλαγμα δεν ήταν από καλοσύνη μα ήταν μια προσπάθεια για συναλλαγή. Έχουμε την ίδια τύχη να συνεχίσουμε στο μετά με αυτήν των ζωντανών μονοκύτταρων οργανισμών στη φύση ή στο οποιοδήποτε άλλο σύμπαν, την ίδια τύχη με αυτήν που έχει και ο οποιοσδήποτε οργανισμός που ο εγωιστικός άνθρωπος θα θεωρούσε κατώτερο από αυτόν. Μάντεψε κάτι λοιπόν ανθρωπάκι της σήμερον ημέρας, είσαι είτε απολύτως ασήμαντος στη φύση, είτε απόλυτα σημαντικός, και οι δυο απόψεις είναι άκρως απογοητευτικές και καθόλου δίκαιες. Μα κανείς δεν είπε πως υπάρχει η δικαιοσύνη στην φύση εξαρχής. Ασχέτως βέβαια με το οτι θα πρεπε και ο οποιοσδήποτε που θα διαφωνούσε με κάτι τέτοιο θα ήταν των απόψεων που έχουν μερικά ανθρωπάρια του οτι πρέπει να υπάρχουν ζωώδη ένστικτα στον άνθρωπο τον 21ο αιώνα. Δυστυχώς τέτοια άτομα που υποκύπτουν στους πρωτόγονους πειρασμούς που δημιουργεί ο εγκέφαλος τους δεν αξίζουν να υπάρχουν στα χρόνια της εξέλιξης. Και μιλάμε για ένα τεράστιο ποσοστό ανθρωπαρίων που είναι απλά πρόβατα σε ένα ατελείωτο κοπάδι ανθρωπαρίων που οδηγεί μια μικρή ομάδα τσομπάνιδων σε ένα σφαγείο. Τελευταία τεχνολογία πραγμάτων, χωρίς καμία ιδέα της χρησιμότητας αυτών πέρα από το να πατήσουν ένα κουμπί και να αρχίσουν να δημοσιεύουν τα σκουπίδια τους από εδώ και από εκεί, να καμαρώνουν για τον εαυτό τους, να γκομενιάζουν, να κατινιάζουν, να τραβάνε στον σκοταδισμό όλο και περισσότερο το λαμπρό μέλλον που θα μπορούσαν να έχουν όχι οι ίδιοι μα ακόμα και τα άτομα γύρω τους.
Βρέθηκα σπίτι μου. Είμαι πλέον ήρεμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου