Διχασμός και ύπαρξη.

 Είναι αυτός ο διχασμός ανάμεσα στο αν είσαι ευλογημένος με το να είσαι δημιουργός ή αν είσαι ένα μοιραίο όργανο της φύσης, ένα αναγκαίο κακό που φέρνει κάτι οτιδήποτε στον κόσμο, για να του κάνουν κακό ή να πράξει το ίδιο κακό σε άλλους. Ο δημιουργός επιβάλλει απόψεις. Ο δημιουργός επιβάλλει ζωή και κίνηση. Το παίζει ένας μικρός θεός, είτε μιλάμε για μια ανθρώπινη οντότητα είτε μιλάμε για τον θεό τον ίδιο, αν υπάρχει κάτι τέτοιο εκεί έξω. Συνήθως η παραγωγή των λέξεων κάνει κακό πιστεύω μα σε αυτήν την περίπτωση θα περιορίσω λίγο τις απόψεις μου.

 Το να ζει κανείς είναι σαν να σε πετάνε σαν κούτσουρο μέσα σε μια απέραντη θάλασσα και να επιπλέεις χωρίς να ξέρεις που θα πας, μα ξέροντας πως κάποτε θα βουλιάξεις. Το κακό με το να βουλιάζεις ή το να χάνεσαι στο κενό, να καταστρέφεσαι είναι πως καταστρέφονται και οι αισθήσεις σου μαζί, τα συναισθήματά σου, το είναι σου, αυτό το "είναι" που μια ζωή από την στιγμή που γεννήθηκες και άρχισες να δημιουργείς εμπειρίες δημιούργησαν αυτό που είσαι, τις απόψεις σου, τα συναισθήματά σου, οπότε όταν χάσεις όλα αυτά δεν απομένει αυτό που είσαι για να υπάρχει κάτι να εκτιμήσει κάτι τόσο όμορφο όσο το τι θα μπορούσες να δεις κάτω από το νερό όσο θα βουλιάζεις. Ο νεκρός δεν έχει συναισθήματα, δεν έχει κίνηση, παρά μόνο την αποσύνθεση που δέχεται το νεκρό σώμα του από την ώρα που θα αποδημήσει για άγνωστα μέρη, για το άγνωστο μετά, ή ίσως ακόμα και το απόλυτο κενό. Μα ακόμα και η ψυχή να είναι αθάνατη δεν μας ενδιαφέρει καθόλου γιατί το "είναι" πεθαίνει. Το μυαλό σου που συλλέγει όλα τα ερεθίσματα και τις αναμνήσεις και πράττει ανάλογα θα πεθάνει μαζί με την καρδιά σου. Η ψυχή δεν έχει να κάνει με τα συναισθήματα, είναι απλά η ενέργεια, η κινητήριος δύναμη της ύλης σου. Αυτό που κάνει το μυαλό να δουλεύει για να υπάρχεις. Μετά ίσως υπάρξει ως κάτι άλλο, αλλά όχι ως "εσύ". Το κακό είναι πως προορίζεσαι για δημιουργία και πας αντίθετα σε αυτήν. Δεν την αναγνωρίζεις, σαν πρόγραμμα που δεν ανταποκρίνεται. Ποιος είναι ο σκοπός λοιπόν; Δεν γνωρίζω την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Εξάλλου, είναι αυτός ο διχασμός ανάμεσα στο αν είσαι ευλογημένος με το να είσαι δημιουργός ή αν είσαι ένα μοιραίο όργανο της φύσης. Ένα αναγκαίο κακό που φέρνει κάτι οτιδήποτε στον κόσμο, για να του κάνουν κακό ή να πράξει ανάλογα σε αυτούς. Μια σκοπιμότητα ή ένα λάθος; Τι είναι χειρότερο από τα δύο; "Να ζει κανείς ή να μην ζει;" 
Η δουλειά μου είναι να δημιουργώ, ζωή ως γυναίκα, και το απαρνούμαι.

Η δουλειά μου είναι να δημιουργώ, έργο ως καλλιτέχνης, και το απαρνούμαι.

Η δουλειά μου δεν είναι όμως το να δημιουργώ, είναι η απόδειξη πως υπάρχω, και ακόμα και αν απαρνούμαι την ζωή θα δημιουργήσω έργο που πάει αντίθετα σε αυτήν.

Θα φωτίσω τα πιο σκοτεινά σημεία της και θα την ρεζιλέψω σαν ύπαρξη. Μιας και είναι ένα ψέμα που ρίζωσε πολύ. Μιας και δεν έχω υποχρέωση να υποστώ την ύπαρξη μου, δεν έχω υποχρέωση να πληρώσω τίμημα γι αυτήν. Και θα γελάω με το πτώμα της, ω, πόσο θα γελάω.

Το μεγαλύτερο αστείο αυτής της υπόθεσης όμως είναι ο ανύπαρκτος θεός κάποιων.

Αν υπάρχει εκεί έξω οντότητα που απαιτεί να αποκαλείται θεότητα εις βάρος του πόνου των υπολοίπων μόνο και μόνο διότι έχει την τύχη να μην έχει υποστεί την κατάρα της ύλης και της σάρκας, του ζητώ να με σκορπίσει στο διάστημα ή μέσα στο νερό βαθιά.
Αφού υπάρχουν πράγματα που κανείς δεν έχει ανακαλύψει, ας γίνω ένα με αυτά, μήπως και κάποτε, σε κάποια ζωή νιώσω ολοκληρωμένη ύπαρξη.