Η ρουτίνα και η στασιμότητα όσο κι αν είναι εναντίων της φυσικής ροής των πραγμάτων, όσο και αν αφορούν την νεκρότητα της εξέλιξης τους, συνήθως τα προτιμώ σαν μια πιο ασφαλή λύση. Εξάλλου αυτό που φοβάμαι περισσότερο από την αποτυχία είναι η απώλεια αυτών που ήδη έχω, και αυτό που με τρομοκρατεί ακόμα περισσότερο από αυτό είναι η γνώση πως κάποτε θα τα χάσω όλα, χωρίς καμία εξαίρεση, ακόμα και την επίγνωση πως τα έχω χάσει.
Με την έλλειψη της επίγνωσης αυτής τουλάχιστον δεν μπορώ να γνωρίζω ούτε το αν θα είναι κάτι προς το καλύτερο αυτό ή προς το χειρότερο. Γιατί να είναι όλα μάταια όμως; Από την άλλη το σύμπαν εξακολουθεί να μην ενδιαφέρεται και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να μονολογεί όπως τώρα καλή ώρα. Η νύχτα γίνεται μέρα και η μέρα νύχτα για μένα, λες και έπαιζε ποτέ ρόλο. Και αν η στιγμή είναι το μόνο που μετράει τότε γιατί παλεύω για τις μελλοντικές μου χάνοντας τις τωρινές; Γιατί βασανίζομαι σκεπτόμενη παλιά προβλήματα; Γιατί η στιγμή μοιάζει τόσο κενή και ανώφελη σε σχέση με το πως την περιγράφουν;
Είναι λογικό ένας ετοιμοθάνατος να εκτιμάει πολύ περισσότερο από εμένα και τον κάθε άλλο αυτήν, μα όταν βρίσκεσαι στην άκρη της σανίδας χωρίς άλλη επιλογή οι ελπίδες σου τελειώνουν εκεί, οπότε δέχεσαι αυτό που είναι να συμβεί όπως και να έχει. Στο κάτω κάτω δεν ξέρω σε τι θέση είναι ένας ετοιμοθάνατος από όλους τους υγιείς. Δεν ξέρω αν είναι σε καλύτερη ή χειρότερη, αν είναι στην θέση του να αφήσει πίσω όλα τα μικροπράγματα που για κάποιο λόγο δώσανε ένα ανούσιο νόημα στην τιποτένια ζωή του ή αν ο τρόμος για όλα θα αφήσει πίσω επισκιάζουν αυτή του την καλοτυχία, λες και δεν θα βρεθούμε όλοι σε αυτό το σημείο όπως και να έχει. Και μόλις επισκίασα την μέρα των γενεθλίων μου. Στην τελική καταλαβαίνω γιατί δεν έχω φίλους.
Χρόνια μου πολλά για αύριο, θα ζήσω όσο γίνεται για να μετανοήσω, ενώπιον του οποιοδήποτε μακρινού αστέρα με καταριέται εμένα και πολλούς ακόμα σε αυτή την ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου