Η διπροσωπία και η ρηχότητα σε ανθρώπους ξεκινά από την στιγμή που αρνούνται να βοηθήσουν την μικροσκοπική φωνούλα μέσα τους που ζητάει βοήθεια. Όταν δεν έχει μάθει κάποιος να εκτιμάει τον εαυτό του χωρίς να τον πληγώνει χωρίς λόγο και αιτία πως περιμένει να βοηθάει επιτυχώς άλλους; Η λέξη είναι η αποδεκτότητα. Οποιαδήποτε μορφή καλοσύνης με απώτερο σκοπό οδηγεί στην εγωπάθεια. Ποιος βοηθάει δίχως αντάλλαγμα; Ποιος ξέρει να τολμάει δίχως έπαθλο; Ποιος ξέρει πως να βγαίνει απ'το σκοτάδι και σαν οδηγός να δείχνει τον δρόμο; Ο χαμένος στο σκοτάδι λοιπόν δεν ξέρει να δίνει συμβουλές, μονάχα να κρατάει συντροφιά στην μιζέρια την δική του και των άλλων, και από αυτή να παίρνει παρηγοριά πως δεν είναι μόνος.

Ίσως όμως η μοναξιά να είναι φίλη, και ο σκοπός της ιερός.