Το κρυφό πρόσωπο της μοναξιάς.

 Η ρηχότητα αγαπητοί είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να ενδιαφέρεται καθώς του πλάθει την εικόνα της ταύτισης. Του δίνει την δυνατότητα να νομίζει πως οι απόψεις συμπίπτουν και πως δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί για τυχόν διαφωνίες που θα βλάψουν τον εγωισμό του.
 Όταν δεν είσαι ρηχός και είσαι άνθρωπος που δεν φοβάται να εκφράζεται, να λέει την αλήθεια, να ξέρει τι θέλει από το περιβάλλον γύρω του και να μην δέχεται προσαρμογή πάνω στο κάθε τι τότε πρέπει να είσαι έτοιμος να σε παρεξηγήσουν, να σε μισήσουν, να σε κακολογήσουν, να είσαι μόνος σου, να βράζεις στο ζουμί σου, να μαθαίνεις να μένεις με τον εαυτό σου και να παίζεις με τους δαίμονες σου.
 Ο κόσμος είναι κακός και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Όλοι ζητούν κάτι από σένα. Το θέμα είναι αν το δίνεις απλόχερα ή όχι. Αν πρέπει κι αν δεν πρέπει για το καλό σου και μόνο.
 Διότι αν δεν κοιτάξεις το καλό σου ποιος άλλος θα το κοιτάξει; Αν περιμένεις προκοπή και ευαισθησία από τους άλλους το μόνο που θα πάρεις θα είναι πόνος και αγωνία.
 Όπως και να έχει αργά η γρήγορα όλοι θα μείνουμε μόνοι μας, και εμείς που μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε αυτές τις φοβίες από τόσο νωρίς αργότερα θα ιππεύομε πάνω σε τερατόμορφες σκιές χαμένων αναγκών μας...