Η εικόνα της αγάπης, της ειλικρίνειας και της ανθρωπιάς
θυσιασμένη στον βωμό του εγωισμού και της παράνοιας.
Μάταια ματώνει και δακρύζει η ψυχή του περαστικού
καθώς κοιτάζει σαστισμένος στον τόπο του εγκλήματος
την ώρα της τραγωδίας, στην ώρα της τραγωδίας
τρεχούμενα ποτάμια φόβου καθρεφτίζοντας τις νύχτες του και πάλι
για άλλη μια φορά.

Στο βωμό του εγωκεντρικού εγωπαθή εαυτού
έμαθε να υπόσχεται και να ορκίζεται χωρίς τύψεις
τις στιγμές που ο βρόντος φυσάει την συννεφιά σιωπής
και όμως και πάλι άδειο το πεδίο στα μάτια του χαμένο το βλέμμα αρμενίζει
και χάνεται και πάλι με μια λέξη
μυστική γι αυτόν.
Άγνωστη.

Έχει πολύ δουλειά και κόπο για να ρίξει
να μάθει πρέπει στον ορίζοντα να ελπίζει
Η θάλασσα στο χρόνο θα τα φέρει όλα
θα τα δείξει όλα.
Με τα μάτια.

Και έπειτα με ένα φύσημα θα τα διαλύσει.

Ότι πάσχισε
με κόπο
για να χτίσει.

Γιατί πρέπει να μάθει κάποτε πως σημασία δεν έχει να νικά και να αποσπά αγαθά ψυχής
για να μπορεί να πλέκει κόσμους ανάμεσα στα δάχτυλα
σκοπός δεν είναι το νέο σχέδιο αποφυγής από το χάος του μυαλού
και η ανάγκη να νιώσεις πως υπέκυψες στα πάθη σου
και γύρισες την πλάτη στου κόσμου τις λαγνείες
όχι το ότι με κόπο τα ποτάμια τα βίαια στο δρόμο σου διασχίζεις
μα μονάχα να πασχίζεις.