Τα αστέρια.

 Ήθελα πολύ να μετρήσω τα αστέρια εκείνο το βράδυ, στην ήσυχη παραλία, με τα κύματα να σκάνε δίπλα μας

αλλά ήταν τόσα πολλά που θα έχανα τη στιγμή. 

Μαζί με τις δικές μου ανησυχίες φοβήθηκα μήπως και ταράξω περισσότερο τη θάλασσα

και παρασυρθεί η σκέψη σου.

Αλήθεια δεν πίστευα πως ήμουν εκεί εκείνη την στιγμή

πραγματικά έμοιαζε με όνειρο πως γίνεται το πρόσωπο που ντροπαλά άνοιγα την πόρτα και χαμογελούσα τότε να ήμουν τόσο άνετα μαζί του και να ζούσα τέτοια πράγματα.

Τα μάτια του έλαμπαν περισσότερο από τα αστέρια βλέπεις καθώς χαμογελούσε

και ίσως να λάμπανε και τα δάκρυά μου λίγο

αν τα πρόσεχε κάπως γρήγορα.

Χέρι χέρι περπατώντας στενά που δεν έχω ξαναπερπατήσει και κάνοντας όνειρα για το πως θα διακοσμήσουμε το δωμάτιό μας στο μέλλον

έμοιαζε σαν όνειρο που το μυαλό μου προσπαθούσε να τρυπήσει με την άρνηση

και τα άσχημα συναισθήματα που μου προκαλούσε.

Είσαι το μόνο άτομο που μπορεί να με κάνει να νιώσω πως πονάω από την αγάπη.

Ήρθες την κατάλληλη στιγμή και με οδηγείς ακόμα σε ξένα για μένα μέρη προς την κατεύθυνση που αγαπάω και συνεχίζεις να το κάνεις πέρα από την ακινησία μου και παρόλο που είμαι σαν ένα όχημα χωρίς ρόδες με σπρώχνεις απαλά προς την κατηφόρα για τον απέραντο ωκεανό.

Και τι έκπληξη

Ω, μα τι έκπληξη που δεν κολυμπάω πλέον μόνη...

Μείνε λίγο ακόμα στην παραλία μαζί μου

και διωξε την άρνηση για λίγο παραπάνω..