Το βιβλίο.

Συγκρατώντας μια ανάσα με ουλή μεγάλη μες στα σπλάχνα
αναζητάς αλήθειες χωρίς νόημα επίγνωσης
αναζητάς την ίδια την αλήθεια
εκεί που ο κόσμος δεν συνήθιζε να ψάχνει άλλοτε
αλλόκοτοι οι άνθρωποι
αλλόκοτη η στιγμή
παρατηρείς τουλάχιστον με ευκολία
πως όταν ο καθένας περνούσε από δίπλα της
από την άλλη πλευρά κοιτούσε
μήπως και θυμάται αργότερα
την λύση του προβλήματος
και ξέρουν όλοι τι συμβαίνει όταν έχεις μια λύση
σε ένα πρόβλημα μεγάλο σαν και αυτό
ποτέ ξανά δεν το αναζητάς
ποτέ ξανά δεν σε στοιχειώνει
παρά μόνο κλείνεις το κεφάλαιο
και συνεχίζεις το περπάτημα στα ίσια.
Και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν κρυώνεις μα από την ζέστη της κολάσεως πεθαίνεις
η ειρωνεία
το ψεύδος
τούτης της αλήθειας που αποπνέει η στιγμή
τούτης της ζωής που αναπνέει ο θνητός ηγέτης
της γυφτιάς και του χαρτονομίσματος παράλληλα
και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν χάνεις την ψευδαίσθηση
και έχεις την αλήθεια μες στο χέρι
Και ξανά μετράς ανάσες μέχρι το επόμενο ραντεβού
που θα γυρίσεις και πάλι το κεφάλι από την άλλη
για να μην σε δει η αλήθεια
και εσύ να μην την αντικρίσεις.
Αποσπάς σελίδες και κεφάλαια από την μεγάλη ψευδή στιγμή
της ύπαρξής σου
μήπως και ξεχάσεις πως δεν αναπνέεις
μήπως και πιστέψεις πως
η ζωή σου είναι στον δρόμο που σχεδίαζες
μέχρι την ώρα που στράφηκες από την άλλη πλευρά
για να κοιτάξεις κάτι πιο πιστικό
από την ίδια σου την επίγνωση
από την φωνή που σε καλεί στην αιωνιότητα
ή μήπως το κενό φοβάσαι;
Ή μήπως μετράς ανάσες από το επόμενο ραντεβού;
Μήπως μετράς σελίδες;
Μήπως μετράς βιβλία που δεν θα υπάρξουν;
Και ούτε εσύ δεν θα ανακαλέσεις
αφού δεν υπάρχεις ούτε σε αυτά ούτε γι αυτά.
Και φτύνεις κατάμουτρα την φωνή που μέσα στο μυαλό σου σέρνει τις σκέψεις
κλείνεις τον ήχο
για να μην σου πει
να κοιτάξεις απ΄την άλλη

και μετά από όλο τον δρόμο
εσύ και πάλι πειστικά
δεν θα γυρίσεις μια ματιά να δώσεις στον εαυτό σου
παρά μόνο κοιτάς από την άλλη πλευρά
μην τυχόν και χάσεις το κεφάλαιο.


Και έτσι το βιβλίο δεν έκλεισε ποτέ.