Black out.

Πως γυρνάω σπίτι
αν δεν μπορώ να βρω τον εαυτό μου;

Κάπου στον δρόμο χαμένος τριγυρνάει και κρυώνει.
Δεν νιώθω άνετα πλέον να γράφω σε αυτή τη σελίδα
καμία προσευχή δεν με βοηθάει
καμία σκέψη.
Το να γράφω υπήρξε συντροφιά για μένα
την ίδια που προσφέρει και ο αυτοτραυματισμός για μερικούς
βάζω στοίχημα πως αν δεν έγραφα
δεν θα είχε μείνει άκρο πάνω μου πλέον.
Γιαυτό αξίζει το γράψιμο λίγη δόξα από εμένα
πρέπει να συνεχίσω να το κάνω ακόμα και με το ζόρι
για να το υμνήσω
που είναι ένας τρόπος για να ξελυσσάνε οι δαίμονες στο κεφάλι μου
έστω για λίγο
έστω για όσο το κάνω.
Και μέσα σε όλες τις νευρώσεις παράλληλα
η φιλοδοξία μου παρεμποδίζεται από την τεμπελιά.
Όπως είπε και ο Μπουκόφσκι κάποτε.
Φαίνεται πως πρέπει να είχα πολλά κοινά με αυτόν τον άνθρωπο.

{...}

Δεν μπορώ να τελειώσω ούτε ένα κείμενο απευθείας, όλα μένουν πάντα στη μέση
όπως και εγώ η ίδια
στη μέση
χωρίς κάποια ταυτότητα για να με χαρακτηρίζει
εμένα ή την κατάστασή που βρίσκομαι
τίποτα δεδομένο για μένα
όλα με καταστρέφουν αργά η γρήγορα
είτε κάνω κάτι είτε όχι
είναι στην φύση μου το να αναδομούμαι
το να καταστρέφω τα πάντα για να χτίσω
γιατί δεν αντέχω το βάρος
δεν αντέχω τις πολυτέλειες
και θέλω λίγα και καλά
κάνω τα κτίσματά μου ερείπια για να χτίσω
μόνο και μόνο για να λέω πως
αυτά που φτιάχνω
κουβαλούν κάποια ιστορία
κάποιες σκόνες από παλιούς εαυτούς που είχα
από παλιές ταυτότητες που ήθελα να είναι εγώ
μα ούτε εγώ δεν ξέρω τι είμαι στην τελική

τίποτα παραπάνω από ένα ερείπιο
ένα κουφάρι άδειο
χαμένο
που απλά στέκεται.