Η κηδεία.

Αλήθεια δεν γνωρίζω ποια μυστήρια ύπαρξη πέρα από του εαυτού μου
με έφερε και πάλι εδώ και αυτό το βράδυ.
Και αλήθεια δεν γνωρίζω γιατί κάθε νύχτα συνεχίζω αδιάκοπα τους θρήνους
πάνω από ένα πτώμα που μοιάζει με δικό μου.
Γιατί τα δάκρυα να είναι πάντα τόσο κρύα
γιατί οι σκιές μονάχα συντροφιά δεν μου κρατάνε;
Γιατί τα κρύα χέρια της αμφιβολίας
μου χαϊδεύουν απειλητικά το σβέρκο;
Και το τραγούδι το νυχτερινό
κάποιου ανέμου που πονάει
με φέρνει στο ίδιο μου το τέλος;

Πως θα άντεχε η θάλασσα
στάσιμη να μείνει
αν ουρανός γινόταν
Και πόσες παλίρροιες θα περάσω ακόμα
μέχρι το επόμενο τραγούδι;

Άραγε θα πρέπει να σε περιμένω
αέρα της νυκτός
τα αστέρια να μου φέρεις;
Ή μήπως να πάω να πιάσω μόνη μου κανένα;
Να μου φωτίζει τουλάχιστον τις νύχτες
όταν το σώμα μου θα λείπει από εδώ.

Ποια ψυχή θα κουβαλώ
ποιες ανάσες θα υπομένω;
Γιατί πρέπει να ανεχτώ
ακόμα μια ενέργεια να με τρέφει;
Γιατί θα πρέπει να υποστώ
φεγγάρι που δεν φέγγει
μονάχα ένα καράβι με ανοιχτά πανιά
που όποτε φυσάει φεύγει
και πίσω με αφήνει;

Θα υποστώ ωκεανούς όπως και αυτή
και αν χρειαστεί για κάποιους στάσιμη στα ουράνια να μείνω
θα γίνω σύννεφο και έπειτα θα αφήσω δάκρυα και πάλι
για να αναγεννηθώ.
Θα πλύνω αυτό το μέρος
για να μπορώ να κοιμηθώ.