Τοπίο.

Ήταν πρωί, με πήρα από το χέρι, ήμουν φοβισμένη.
Το πιο σημαντικό σημάδι οτι ζούσα ήταν οι βαθιές αναπνοές μου
και οι βαριές οι σκέψεις που είχα.
Έπιασα το στομάχι μου με τα δυο μου χέρια και κρατήθηκα από το να χάσω τον έλεγχο
από το να αναγουλιάσω και να νιώσω πως αρρωσταίνω.
Η καρδιά μου ήταν λες και ισορροπούσε πάνω σε σανίδες
αλλά το μυαλό μου ακόμα και αν ήταν κουρασμένο
ήταν πιο ασάλευτο από ποτέ.
Πόσες άραγε να ήταν οι στιγμές που ένιωσα πως απλά υπάρχω
και κρατήθηκα να μην χάσω την λογική μου
προτιμώντας να πέσω στο κρεβάτι και κοιτώντας το ταβάνι να κλείνω τα μάτια
λέγοντας από μέσα μου "κοιμήσου είναι όλα ένα όνειρο";
Πολλές.
Το κακό βέβαια ήταν το να σκέφτομαι πως κάποια μέρα
θα ξυπνούσα κάπου αλλού
και πως όντως ζούσα ένα όνειρο.
Το κακό με αυτό είναι πως δεν θέλω να ξυπνήσω από αυτό όλο.
Μάλλον τελικά αγαπώ την καθημερινή απλή ζωή μου
ακόμα και με το τίποτα συναρπαστικό
ακόμα και τα λίγα πράγματα που μια ζωή από μικρό παιδί γκρίνιαζα
ισχυρίζοντας πως θέλω να ζήσω την ζωή μου στο μέγιστο
ισχυρίζοντας πως θέλω να ταξιδέψω στην κάθε άκρη του κόσμου
να μάθω κουλτούρες, να δω όμορφα τοπία έξω από το χαζοκούτι που κάθομαι όλη μέρα
έξω από τον καμβά που τα φαντάζομαι
έξω από τα χαρτιά πάνω στα οποία περιγράφω χίλια όμορφα πράγματα
που ποτέ δεν είδα.
Το θέμα είναι πως η ζωή σε καλομαθαίνει
και τα όμορφα τοπία συνηθίζεις να τα βλέπεις μερικές φορές σε ανθρώπους
σε χαμόγελα
σε συναισθήματα.
Και το κακό με τους ανθρώπους είναι πως δεν είναι για πάντα.
Στη ζωή όμως δεν ξέρεις τι θα απογίνεις έπειτα.
Άραγε θα μου δίνεται η ευκαιρία να αγναντεύω για πάντα τα τοπία που κατάφερα να δω;
Ας μην μου τα στερήσει αυτά το σύμπαν...
Ας μην μου τα στερήσει...