Είναι δύσκολο να επιβιώνεις. Οι ανάσες είναι βαριές, η ρουτίνα επαναλαμβάνεται όπως και εγώ εξάλλου. Ο φόβος αυξάνεται, κρύβεται κλειδωμένος σε ένα κουτί μα παραμένει εκεί κάπου πίσω ξεχασμένος, παραμονεύει έτοιμος να επιτεθεί. Η ζωή είναι πολύτιμη για να την χάνεις σε ανησυχίες αλλά όταν δεν έχεις να σκέφτεσαι για σαρκικούς επιφανειακούς ή εσωτερικούς πόνους παραμένεις στους ψυχολογικούς. Όσο επιβιώνεις ανησυχείς, μέχρι να βρεθεί ένα πιο δύσκολο εμπόδιο από το τρέχον. Η ειρωνεία είναι πως πολλά από αυτά τα άσχημα αποτελέσματα προέρχονται από ψυχικά αίτια. Το έχουμε στην φύση μας εξάλλου να δημιουργούμε προβλήματα από εκεί που δεν υπάρχουν.
Πρέπει να συνεχίσω να κρατάω αυτή τη φυλακή ασφαλή για τους δαίμονες μου για το καλό μου και ας παραμένουν εκεί, τρώγοντας μέρος από τον χρόνο μου, από την ευτυχία μου, από την ηρεμία μου. Κάθε νύχτα κάθε στιγμή με τον εαυτό μου ο ίδιος πόλεμος, και κάθε στιγμή δίπλα από ανθρώπους μια προσπάθεια για να κρατηθώ, να μην φορτώσω και άλλους με το φορτίο μου, να μην φανώ αδύναμη στο σύμπαν, να σταθώ γερά και όχι μόνο να κρατήσω το βάρος μου αλλά να βοηθήσω και στων αλλωνών επίσης. Ήμουν εκεί πάντα, ακόμα και αν κανένας δεν με έβλεπε, ήμουν εκεί κρυμμένη πίσω από τα πιο σκοτεινά σημεία και ήμουν παρατηρητής, έβλεπα πράγματα που δεν βλέπανε, τους έλεγα πράγματα πριν συμβούν, πράγματα που έγιναν ή πράγματα που πίστευαν πως δεν θα ήξερα. Ήξερα περισσότερα απ'όσα νόμιζαν πως ξέρω. Είναι δύσκολη η φύση του παρατηρητή, του ακροατή και συγχρόνως του ελεύθερου ανθρώπου. Να λοιπόν και η ουσία του θέματος όλων των αποφάσεων, όλου του σκεπτικού, όλη αυτή η περίεργη κυκλική πορεία αυτού του θέματος που δεν έχει ούτε τέλος ούτε απάντηση.
Δεν υπάρχει ελευθερία σε μια τέτοια κατάσταση. Δεν υπάρχει ελευθερία στην ζωή που δημιουργήσαμε, διότι ελευθερία σημαίνει η έλλειψη και η αποχή των πάντων από την ζωή, η άρνηση της ίδιας της καθημερινότητας, η άρνηση μιας ρουτίνας αναγκαίας, που δυστυχώς δίχως αυτήν δεν υπάρχει τρόπος επιβίωσης πλέον. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, αν δεν ανοίκεις κάπου, σε ανθρώπους, σε ένα σπίτι, σε μια κοινωνική σχέση, σε μια ρουτίνα, σε μια παρέα, σε μια καθημερινή κατάσταση, σε μια δουλειά, σε ένα σύστημα, σε μια χρονολογική περίοδο, κουλτούρα, περιοχή, συγκοινωνία, δεν μπορείς να επιβιώσεις. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον από την φύση του και ως κοινωνικό ον έχεις υποχρεώσεις, αυτή η υποχρέωση από μόνη της είναι μια δέσμευση, το να αγαπάς είναι δέσμευση, δεν μπορείς να παρατήσεις αυτούς που αγαπάς, δεν μπορείς να σταματήσεις να υπάρχεις μέσα σε έναν κύκλο της καθημερινότητας διότι αν γίνει αυτό απλά θα σταματήσεις να υπάρχεις. Δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος. Δεν υπάρχει ελευθερία στην ανθρώπινη φύση πέρα από το ιδεολογικό δικαίωμα της επιλογής. Έχεις επιλογή, όχι ελευθερία. Η επιλογή δεν εστί ελευθερία, είναι απλά ένας προτιμότερος δρόμος που μπορείς να ακολουθήσεις. Μερικές φορές άσχημος, άλλοτε όμορφος, λάθος ή σωστός σύμφωνα και ανάλογα με την γνώμη του ατόμου, αλλά πάντα επιλογή για το που θα πας. Έχεις επιλογή να συνεχίσεις να ζεις με τις σκέψεις σου ή να βάλεις ένα τέλος χωρίς να γνωρίζεις τις συνέπειες αλλά έχεις υποχρέωση σε ανθρώπους αν έχεις φιλότιμο να μην το κάνεις, διότι κάποιοι εξαρτώνται από σένα, κάποιοι βασίζονται σε εσένα, και ακόμα και αν ο καθένας θα έπρεπε να βασίζεται στον εαυτό του η αγάπη είναι η κινητήρια δύναμη στον κόσμο και προσωπικά για μένα ο μόνος λόγος που βρίσκομαι εδώ.
Ελευθερία είναι λοιπόν η απόλυτη μοναξιά, του να μην σε κρατάει τίποτα εδώ, του να μην φοβάσαι το αν πρόκειται να πεθάνεις σήμερα ή αύριο γιατί δεν έχεις να αφήσεις κανέναν πίσω σου, δεν έχεις υποχρεώσεις να καλύψεις, διότι είσαι ένας άνθρωπος που δεν σου αρέσει να αφήνεις κανέναν ξεκρέμαστο, είσαι άνθρωπος του κοινωνικού δικαίου και όπως έχεις την ανάγκη να πιστεύεις πως το ίδιο θα έκανε ένας άνθρωπος για σένα εκεί έξω που πραγματικά νοιάζεται έτσι κάνεις και εσύ το ίδιο, και όλο αυτό είναι ένας κύκλος που κυλάει και παίρνει τους πάντες μαζί του μέχρι το τέλος της διαδρομής. Ένας τρόπος επιβίωσης. Ανήκω, ανήκεις, ανήκουμε. Μαζί ζούμε, αλληλεπιδρούμε, διαλέγω φίλους, οικογένεια, τον άνθρωπο που θα είναι δίπλα μου στην διαδρομή, μα όλα αυτά συνδέονται με την έννοια της "υποχρέωσης".
Υπάρχει αυτός ο πόνος στο μυαλό του οτι ποτέ τίποτα δεν είναι αρκετό όσο είναι, ποτέ δεν είναι αρκετά τίποτα καλό κυρίως με τον εαυτό μας, ίσως με το περιβάλλον γύρω μας, με τον τρόπο που ζούμε, υπάρχει αυτή η αμφιβολία, ο φόβος του να συγχέουμε παρελθοντικά γεγονότα με το παρόν ή το μέλλον, υπάρχει αυτή η τελειομανία μέσα μου που δεν με αφήνει να αναπνεύσω. Υπάρχουν αυτά τα μικροσκοπικά καθημερινά προβλήματα, ο εαυτός μου και το βάρος που μου προκαλεί, που μου ζητάει συνεχώς βοήθεια και μην μπορώντας να παρέχω συνεχώς βοήθεια γι αυτόν την αναζητώ από εξωτερικούς παράγοντες και καταφεύγω στα άτομα που εμπιστεύομαι περισσότερο την ζωή μου και την λογική μου. Υπάρχει αυτός ο φόβος της εγκατάλειψης, ο φόβος της μοναξιάς, της ανασφάλειας. Το κενό, το χάος, η παράλυση, η έλλειψη σταθερότητας. Τα δάκρυα είναι μερικές φορές καλύτερα από το να προσπαθείς να φανείς σκληρός και δυνατός. Είναι οι καταστάσεις και οι εμπειρίες που σου δίνουν μαθήματα, που σου μαθαίνουν να πατάς στα πόδια σου στην ζωή σου, όσο πιο πολλά τόσο μεγαλύτερο το μάθημα, η σοφία είναι μεγάλο δώρο - οι πληγές που σου προσφέρουν. Έμαθα να σκαλίζω καλά τις πληγές, πάντα βρίσκω όμορφα πράγματα μέσα τους, μέσα από αυτά τα σκοτεινά και τρομακτικά σημεία ποτέ δεν ξέρεις τι χρυσαφικά θα βρεις και σε τι θα σε βοηθήσουν. Ίσως γιαυτό το σκοτάδι να φέρνει τόσο μεγάλο βάρος, ίσως είναι όλοι αυτοί οι θησαυροί που περιέχει.
Έπειτα υπάρχει αυτή η ανάγκη του να ζήσεις, του να γίνεις κάτι καλύτερο από αυτό που είσαι, ένα παράδειγμα, να μην τα παρατήσεις και απλά να αφήσεις την ζωή να κυλίσει μόνη της. Μα αυτό πάντα συγκρούεται με την ματαιότητα των πάντων.
Τελικά η γνώση δεν είναι πάντα δύναμη, και η άγνοια όχι πάντα ευτυχία.
Πρέπει να συνεχίσω να κρατάω αυτή τη φυλακή ασφαλή για τους δαίμονες μου για το καλό μου και ας παραμένουν εκεί, τρώγοντας μέρος από τον χρόνο μου, από την ευτυχία μου, από την ηρεμία μου. Κάθε νύχτα κάθε στιγμή με τον εαυτό μου ο ίδιος πόλεμος, και κάθε στιγμή δίπλα από ανθρώπους μια προσπάθεια για να κρατηθώ, να μην φορτώσω και άλλους με το φορτίο μου, να μην φανώ αδύναμη στο σύμπαν, να σταθώ γερά και όχι μόνο να κρατήσω το βάρος μου αλλά να βοηθήσω και στων αλλωνών επίσης. Ήμουν εκεί πάντα, ακόμα και αν κανένας δεν με έβλεπε, ήμουν εκεί κρυμμένη πίσω από τα πιο σκοτεινά σημεία και ήμουν παρατηρητής, έβλεπα πράγματα που δεν βλέπανε, τους έλεγα πράγματα πριν συμβούν, πράγματα που έγιναν ή πράγματα που πίστευαν πως δεν θα ήξερα. Ήξερα περισσότερα απ'όσα νόμιζαν πως ξέρω. Είναι δύσκολη η φύση του παρατηρητή, του ακροατή και συγχρόνως του ελεύθερου ανθρώπου. Να λοιπόν και η ουσία του θέματος όλων των αποφάσεων, όλου του σκεπτικού, όλη αυτή η περίεργη κυκλική πορεία αυτού του θέματος που δεν έχει ούτε τέλος ούτε απάντηση.
Δεν υπάρχει ελευθερία σε μια τέτοια κατάσταση. Δεν υπάρχει ελευθερία στην ζωή που δημιουργήσαμε, διότι ελευθερία σημαίνει η έλλειψη και η αποχή των πάντων από την ζωή, η άρνηση της ίδιας της καθημερινότητας, η άρνηση μιας ρουτίνας αναγκαίας, που δυστυχώς δίχως αυτήν δεν υπάρχει τρόπος επιβίωσης πλέον. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, αν δεν ανοίκεις κάπου, σε ανθρώπους, σε ένα σπίτι, σε μια κοινωνική σχέση, σε μια ρουτίνα, σε μια παρέα, σε μια καθημερινή κατάσταση, σε μια δουλειά, σε ένα σύστημα, σε μια χρονολογική περίοδο, κουλτούρα, περιοχή, συγκοινωνία, δεν μπορείς να επιβιώσεις. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον από την φύση του και ως κοινωνικό ον έχεις υποχρεώσεις, αυτή η υποχρέωση από μόνη της είναι μια δέσμευση, το να αγαπάς είναι δέσμευση, δεν μπορείς να παρατήσεις αυτούς που αγαπάς, δεν μπορείς να σταματήσεις να υπάρχεις μέσα σε έναν κύκλο της καθημερινότητας διότι αν γίνει αυτό απλά θα σταματήσεις να υπάρχεις. Δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος. Δεν υπάρχει ελευθερία στην ανθρώπινη φύση πέρα από το ιδεολογικό δικαίωμα της επιλογής. Έχεις επιλογή, όχι ελευθερία. Η επιλογή δεν εστί ελευθερία, είναι απλά ένας προτιμότερος δρόμος που μπορείς να ακολουθήσεις. Μερικές φορές άσχημος, άλλοτε όμορφος, λάθος ή σωστός σύμφωνα και ανάλογα με την γνώμη του ατόμου, αλλά πάντα επιλογή για το που θα πας. Έχεις επιλογή να συνεχίσεις να ζεις με τις σκέψεις σου ή να βάλεις ένα τέλος χωρίς να γνωρίζεις τις συνέπειες αλλά έχεις υποχρέωση σε ανθρώπους αν έχεις φιλότιμο να μην το κάνεις, διότι κάποιοι εξαρτώνται από σένα, κάποιοι βασίζονται σε εσένα, και ακόμα και αν ο καθένας θα έπρεπε να βασίζεται στον εαυτό του η αγάπη είναι η κινητήρια δύναμη στον κόσμο και προσωπικά για μένα ο μόνος λόγος που βρίσκομαι εδώ.
Ελευθερία είναι λοιπόν η απόλυτη μοναξιά, του να μην σε κρατάει τίποτα εδώ, του να μην φοβάσαι το αν πρόκειται να πεθάνεις σήμερα ή αύριο γιατί δεν έχεις να αφήσεις κανέναν πίσω σου, δεν έχεις υποχρεώσεις να καλύψεις, διότι είσαι ένας άνθρωπος που δεν σου αρέσει να αφήνεις κανέναν ξεκρέμαστο, είσαι άνθρωπος του κοινωνικού δικαίου και όπως έχεις την ανάγκη να πιστεύεις πως το ίδιο θα έκανε ένας άνθρωπος για σένα εκεί έξω που πραγματικά νοιάζεται έτσι κάνεις και εσύ το ίδιο, και όλο αυτό είναι ένας κύκλος που κυλάει και παίρνει τους πάντες μαζί του μέχρι το τέλος της διαδρομής. Ένας τρόπος επιβίωσης. Ανήκω, ανήκεις, ανήκουμε. Μαζί ζούμε, αλληλεπιδρούμε, διαλέγω φίλους, οικογένεια, τον άνθρωπο που θα είναι δίπλα μου στην διαδρομή, μα όλα αυτά συνδέονται με την έννοια της "υποχρέωσης".
Υπάρχει αυτός ο πόνος στο μυαλό του οτι ποτέ τίποτα δεν είναι αρκετό όσο είναι, ποτέ δεν είναι αρκετά τίποτα καλό κυρίως με τον εαυτό μας, ίσως με το περιβάλλον γύρω μας, με τον τρόπο που ζούμε, υπάρχει αυτή η αμφιβολία, ο φόβος του να συγχέουμε παρελθοντικά γεγονότα με το παρόν ή το μέλλον, υπάρχει αυτή η τελειομανία μέσα μου που δεν με αφήνει να αναπνεύσω. Υπάρχουν αυτά τα μικροσκοπικά καθημερινά προβλήματα, ο εαυτός μου και το βάρος που μου προκαλεί, που μου ζητάει συνεχώς βοήθεια και μην μπορώντας να παρέχω συνεχώς βοήθεια γι αυτόν την αναζητώ από εξωτερικούς παράγοντες και καταφεύγω στα άτομα που εμπιστεύομαι περισσότερο την ζωή μου και την λογική μου. Υπάρχει αυτός ο φόβος της εγκατάλειψης, ο φόβος της μοναξιάς, της ανασφάλειας. Το κενό, το χάος, η παράλυση, η έλλειψη σταθερότητας. Τα δάκρυα είναι μερικές φορές καλύτερα από το να προσπαθείς να φανείς σκληρός και δυνατός. Είναι οι καταστάσεις και οι εμπειρίες που σου δίνουν μαθήματα, που σου μαθαίνουν να πατάς στα πόδια σου στην ζωή σου, όσο πιο πολλά τόσο μεγαλύτερο το μάθημα, η σοφία είναι μεγάλο δώρο - οι πληγές που σου προσφέρουν. Έμαθα να σκαλίζω καλά τις πληγές, πάντα βρίσκω όμορφα πράγματα μέσα τους, μέσα από αυτά τα σκοτεινά και τρομακτικά σημεία ποτέ δεν ξέρεις τι χρυσαφικά θα βρεις και σε τι θα σε βοηθήσουν. Ίσως γιαυτό το σκοτάδι να φέρνει τόσο μεγάλο βάρος, ίσως είναι όλοι αυτοί οι θησαυροί που περιέχει.
Έπειτα υπάρχει αυτή η ανάγκη του να ζήσεις, του να γίνεις κάτι καλύτερο από αυτό που είσαι, ένα παράδειγμα, να μην τα παρατήσεις και απλά να αφήσεις την ζωή να κυλίσει μόνη της. Μα αυτό πάντα συγκρούεται με την ματαιότητα των πάντων.
Τελικά η γνώση δεν είναι πάντα δύναμη, και η άγνοια όχι πάντα ευτυχία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου