Το άστρο της ελευθερίας και της ζωής.

Πόσο ανήσυχη νύχτα  ξημερώνει στο μυαλό μου

Μια φωτίζει τα άστρα μου και μια με αφήνει στα σκοτάδια

Και με ελπίδα μαραμένη και καμμένη από φλεγόμενα αστέρια

γράφω τα λόγια της παράνοιας μου στα δικά μου απομεινάρια 

βηματίζοντας.

Άραγε χάθηκα ή στον δρόμο μου βρίσκομαι ακόμη

το δέρμα μου δεν ξέρω αν πρέπει να το βγάλω

ή να δεχτώ της  φύσης μου τα βάρη μια για πάντα.

Απότομα χαντάκια είναι η διάθεση, τραχιά

που περπατώ πονώντας.

Σε πέτρες μοιάζουν όλα αυτά, χαλίκια κοφτερά

το αίμα τρέχει από τα μάτια μου και βλέπω καθαρά.

Απόσταση μεγάλη, σκοτάδια απειλητικά

μου στρέφουν το βλέμμα, μου λένε καθαρά

να με προσέχω.

Νομίζω θα χαθώ στο μαύρο τους το πέπλο

πιο μαύρο από πίσσα, μα σιγουριά προσμένω

γιατί στο χάος και στο τίποτα παρηγοριά θα βρίσκω

σε μονοπάτια ανύπαρκτα ονειρικά χαλιά θα ρίξω.

Και με τη βία θα τα πατήσω.

Ακούστηκε κάτι για ζωή και ομορφιά και αγάπη

Τα πίστεψα, τα ένιωσα, μα η ζωή είναι απάτη

Αξίζει να ελπίζω και να κρατάω δανεικά

ή μήπως να τα θυσιάσω όλα για την μισή μου ανθρωπιά;

Στο διάολο θα τα ρίξω.

Μα μετά ξέρω, πάλι θα τα αναζητήσω.

Η ελευθερία είναι ψέμα και εγώ ο Δον Κιχώτης της

την κυνηγάω μα δεν την φτάνω αλλού την βλέπω μα ποτέ μου δεν την έχω

γιατί η ελευθερία δεν θα υπάρξει ποτέ της για κανέναν

κανένας δεν θα δει το ξημέρωμα της όσο ξέρει να αγαπάει

όσο ξέρει τη γλύκα των δεσμών και την στήριξη, τα πάθη

και το ενδιαφέρον όποιος γνώρισε,
ποτέ του δεν θα μάθει.

Γιατί τον θάνατο θα προτιμάς από αυτούς να χάσεις

Τον θάνατο θα αναζητάς με ελπίδα να τους ξανακοιτάξεις

Ελευθερία θα έχουν μονάχα οι νεκροί της ζωής που πέσανε

Αυτοί που έφυγαν κατά την διάρκεια της, και κάπου στο δρόμο μείνανε

Να περιφέρονται σαν ξένοι
Σαν μονάχοι.
Ελευθερία είναι κόλαση.

Και εγώ ποτέ δεν θα άντεχα

ξανά μου να την ζήσω.