The moment of awakening.

Είναι στιγμές που νιώθω το δέρμα μου σαν ξένο πάνω μου να στέκεται

πως κάποτε θα με προδώσει, θα με αφήσει και θα φύγει

και δεν θα είμαι πλέον αυτή που είμαι τώρα

είναι στιγμές βλέπεις που νιώθω

πως ο εαυτός μου δεν υπάρχει

πως επιπλέω σε ένα είδωλο στο κεφάλι μου

ενός υποτιθέμενου χαρακτήρα

μιας υποτιθέμενης ταυτότητας

μιας ταύτισης με έναν ήρωα στο κεφάλι μου

με αυτό που θα ήθελα να είναι αληθινό για μένα

σε έναν κόσμο μέσα στο ψέμα

μέσα στην βρωμιά και μέσα στο χάος.
Μέσα σε μια ανύπαρκτη ρουτίνα

σε ένα τυχαίο χρονικό σύνολο

μια τυχαία ζωική ύπαρξη

που ελπίζει να είναι κομμάτι κάτι μεγαλύτερου

από αυτό που πραγματικά ίσως είναι.

Είναι αυτή η ρομαντική μου πλευρά 

που πλάθω ιστορίες

για να δώσω ένα νόημα στον μάταιο ρεαλισμό

στην μάταιη πραγματικότητα

να δώσω ένα λόγο να συνεχίσω

ένα λόγο να ολοκληρώσω αυτή την ιστορία

να μάχομαι για κάτι μέχρι το τέλος

Είναι στιγμές που πραγματικά νιώθω πως είμαι κάποια...

και ίσως πως θα ζήσω και για πάντα

Πως δεν θα πεθάνω ποτέ.

Και ίσως όσο το σκέφτομαι αυτό να πεθαίνω όλο και περισσότερο.

Να πεθαίνει ένα κομμάτι μου

κάθε στιγμή που το σκέφτομαι.

Είναι στιγμές που νιώθω να πνίγομαι

και μια γιγάντια θάλασσα με τυλίγει και με τραβάει στα έγκατα της.

Για κάποιο λόγο όμως καταφέρνω να έρθω και πάλι στην επιφάνεια.

Στιγμές που νιώθω να με παίρνει ένας τεράστιος τυφώνας και να με γυρνάει μανιωδώς

μέχρι να ζαλιστώ και να πέσω κάτω

χωρίς δύναμη πλέον για να αντιδράσω

μα εγώ σηκώνομαι και πάλι όρθια 

πιο δυνατή από ποτέ.

Στιγμές που νιώθω τα πόδια μου ανίκανα να κουνηθούν

λες και χιλιάδες ρίζες να με έχουν σταθεροποιήσει στο σημείο που πατάω

ανίκανη να κουνηθώ

ανίκανη να πάω πουθενά αλλού

μα αυτό με κάνει δυνατή

με κάνει να γνωρίζω πως στέκομαι δυνατά στη θέση μου

και παρόλα αυτά πηγαίνω εμπρός και προχωράω.

Είναι στιγμές που νιώθω την ψυχή μου να καίγεται λες και έχω ριζώσει στην κόλαση

μα ποια είναι χειρότερη κόλαση από τον εαυτό μου;

Μια ζέστη είναι μονάχα καλή στο να φορτίζω

και να συνεχίζω να αποδεικνύω το αδύνατο

πως επιβιώνω εύκολα

αρκεί να μην με δουν να κλαίω.

Αρκεί να μην με δουν να πέφτω.

Όπως και να έχει σηκώνομαι,

ανοίγω τα μάτια

λέω τα λόγια

και όλα γύρω μου σωπαίνουν.

Ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι εδώ.