Βασανιστήριο.

 Νιώθω τα ίδια μου τα χέρια να με πνίγουν
να με βάζουν μπροστά από μια εικόνα
και να με αναγκάζουν να την κοιτάω
καθώς εγώ δακρύζω και κλαίω με λυγμούς,
η ανάσα μου κόβεται
οι παλμοί της καρδιάς μου τρέχουν
σαν λυσσασμένο όχημα σε εγρήγορση
μέσα σε άδεια ευθεία,
μαυρίζουν όλα,
μολύνονται
όλα
καθώς όλα περνάνε από μπροστά μου
θυμίζοντας με
πόσο ανούσια είναι η προσπάθεια να ξεφύγω από μένα,
πόσο ανούσια
είναι
η προσπάθεια του να συνεχίσω να ελπίζω
σε μια γαλήνη του εαυτού μου,
σε λίγη χαρά
σε λίγη ηρεμία.
Ακόμα και τα χέρια μου πονάνε,
αρχίζουν και μουδιάζουν
από τις ασταμάτητες ώρες πίεσης,
κοιτάζω στον καθρέφτη
και
ρωτάω επίμονα
"γιατί",
παράλληλα αναφωνώ ένα "συγνώμη"
μήπως και με ακούσω,
δάκρυα πέφτουν αυτομάτως από τα μάτια μου
και τρέχω
στην πλησιέστερη γωνιά
μήπως και με ξεχάσω,
μα εκεί, πάντα μαζί μου,
πάντα οι σκέψεις,
πάντα η άρνηση,
ο ήρωας που με έφερε εδώ,
μου δείχνει το μαχαίρι για τη λύτρωση.
Να το πάρω και να κόψω τον λαιμό που
με τόσο λύσσα θέλει να μου πνίξει
η να του κόψω το λαρύγγι
για να μην ξαναμιλήσει;
Συγνώμη
είπα στον καθρέφτη
καθώς κοιτούσα την μορφή μου
με βλέμμα κόκκινο,
με βλέμμα ματωμένο.
Ζαλίστηκα
και κάθισα στην άκρη.
Ένα διάλειμμα ζήτησα,
ένα διάλειμμα.
Μα εκεί και πάλι.
Ένα ένα,
δεν ξέρω πλέον
πως να περιγράψω όλα αυτά
που
με βία
με βάζεις να σκεφτώ,
και
που να φωνάξω για βοήθεια; ,
δεν έχω χρόνο ούτε για ένα βήμα
μπροστά πως να κάνω
πρέπει να καθαρίζω αυτά που αφήνεις
μέσα στο εσωτερικό.
Ο μονόλογος δεν βοήθησε.
Συγνώμη ξανά είπα
στον εαυτό μου
και γύρισα στη γωνία.
Γιατί όμως;
Γιατί να είμαι έτσι;
Υπερανάλυση και πάλι χωρίς λόγους.
Ίσως για λόγους.
Ίσως για καλό,
ίσως για κακό.
Αρκετά καλή μα όχι τόσο.
Αρκετά λογικό μα όχι τόσο.
Τίποτα δεν βγάζει νόημα.
Ούτε
καν
η μορφή μου.