Είσαι το ίδιο το Αυτό ή κομμάτι του Αυτού;

Κοιτώντας έναν ωκεανό πες μου τι βλέπεις
ένα βάθος αγναντεύεις, μια εικόνα
Ένα ποίημα των αιώνων
μια απόσταση ατελείωτη
ένα θέμα
έναν πίνακα
καθρέφτη ουρανού
δυο μάτια
σαν από συντρίμμια
να σώθηκαν.
Ίσως και να βλέπεις
μια απέραντη έκταση δακρύων
που περιμένει να τα κολυμπήσεις
μα εσύ φοβάσαι μην πνιγείς
στο αχανές τους βάθος.
Άπλωσε το χέρι σου
στο άπειρο του χρώμα
και πέσε μαλακά στο στρώμα του
σαν να ήσουν σε κούραση μεγάλη
ο ύπνος που σου δίνει
νανούρισμα γλυκό.
Άνοιξε τα μάτια τώρα
τον κόσμο πίσω άφησες
και μόνος σου πετάς
μέσα στα αστέρια.
Και σκόνη γίνεσαι ένα με το σύμπαν
άραγε θα μάθεις ποτέ πως
ότι ήσουν είναι απλά ο αφρός
από τα κύματα που σκάνε σε μια πέτρα;
Άραγε θα μάθεις κάποτε πως
ήσουν και θα είσαι
μια σταγόνα μέσα στον ωκεανό
στα μάτια ένα δάκρυ
και κύλησες για μια στιγμή σε μια
υδρόγειο σφαίρα
άραγε θα νιώσεις πως
η φύση σου είναι ένα με το σύμπαν
ή μήπως είσαι
απλά μια μηχανή του;

Είσαι άραγε κομμάτι του
ή η παραγωγή του;