Το μετά.

 Η αλήθεια είναι πως έβρισκα μια γαλήνη στο να πιστεύω πως μετά δεν υπάρχει τίποτα. Τίποτα πέρα από το απόλυτο τίποτα. Έβρισκα γαλήνη ξέροντας πως ίσως και να μην ξαναζήσω, ίσως να μην ξαναχρειαστεί να περάσω από αυτές τις καταστάσεις ή άλλες στην οποιαδήποτε ζωή. Ίσως να μην χρειαστεί να περιφέρομαι σαν χαμένη ψυχή ανάμεσα σε χρονικές περιόδους, ανάμεσα σε ανθρώπους και πως θα βρω ηρεμία στο απόλυτο τίποτα, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς ύπαρξη, χωρίς καμία ιδέα να με τρομάζει.

 Από την άλλη η ιδέα του οτι ίσως να μην ξαναδώ πρόσωπα γνώριμα με τρομάζει. Οπότε, ίσως η ελπίδα στο οτι μετά θα συνεχίσω να βλέπω δυο, τρία σημαντικά άτομα και μαζί τους θα μοιράζομαι εικόνες από όλα τα σύμπαντα να είναι ενδιαφέρουσα, ίσως όμως να είναι πολύ ρομαντική για να είναι αληθινή. Φτάνει να είμαι εκεί μαζί τους έπειτα, να τους κοιτάζω για μια αιωνιότητα, αν ακόμα θα υπάρχουν συναισθήματα εκεί, σε εκείνη την κατάσταση, αν ακόμα θα υπάρχουν αναμνήσεις από την περασμένη ζωή, μα συνήθως δεν υπάρχουν οπότε προτιμώ να πιστεύω στο απόλυτο τίποτα. Πως σε ένα τίποτα τουλάχιστον θα δικαιούμαι να κρατήσω τις αναμνήσεις μιας πεθαμένης ζωής χωρίς να χρειάζεται να ξαναζήσω χωρίς αυτά τα πρόσωπα που με κάναν να αγαπάω τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητάς μου.

 Οπότε αν δεν δικαιούμαι να βλέπω αυτά τα όμορφα πλάσματα για μια αιωνιότητα τότε δεν θέλω να ξυπνήσω ζωντανή μετά από εδώ, μονάχα σε μια γαλήνη χωρίς αισθήματα.