..

Μερικά συναισθήματα είναι τόσο βαριά

και τόσο κοφτερά 

που μόλις σε αγγίζουν 

νιώθεις την αιχμή χιλιάδων μαχαιριών να σε ακουμπάνε

να σου γρατζουνάν εκνευριστικά το σώμα

να σου αφήνουν σημάδια

στο δέρμα

πληγές μες στο μυαλό.

Εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω τις χιλιάδες φωνές μέσα μου

να τις κάνω να ηρεμήσουν 

κάποιες στιγμές

όταν είσαι μακριά

μα αυτές ούτε με το άκουσμα της γλυκιάς σου της φωνής

δεν λένε να σωπάσουν

πώς λοιπόν να σωπάσουν όταν λείπεις;

Πόσο πονάνε αυτές οι σκέψεις

με λόγια δεν είναι εφικτό να περιγράψω

σαν να μου σχίζουν την καρδιά 

και έπειτα να σχηματίζουν ρυάκια από κραυγές 

που βγαίνουν απ'τα μάτια μου

ποτίζοντας το χώμα.

Και έπειτα ανθίζει η στεναχώρια μου

με ζώνουν τα ζιζάνια και πάλι

και δεν είσαι εδώ να τα κρατήσεις μακριά μου

και πάλι δεν κοιμάμαι

σκεπτόμενη πως ήσουν τότε άραγε

που στο μυαλό σου δεν πετούσα

όπως τώρα..

Που δεν ήμουν ο λόγος για να βλέπω

αυτό τον όμορφο ανθηρό κόσμο

που βρίσκεται στα μάτια σου.

Πόσο πονάει, πόσο. 

Και δεν αντέχω να σε σκέφτομαι

να ακουμπάς διαφορετικά ονόματα

να πλάθεις συναισθήματα με τα όμορφα σου χείλη

σε κάποιο άλλο σύμπαν

σε κάποια άλλη χρονική στιγμή...

Τα δάκρυα πέφτουνε και πάλι

γιατί οι σκέψεις δεν τελειώνουν να κυλάνε από τα μάτια.

Θα τραγουδήσω ξανά το τραγούδι της μελαγχολίας μου

μέχρι να έρθεις 

μέχρι να καταφέρεις να μου πεις

γιατί να μην πονάω.

[...]

Υπήρξε κενό για λίγο στο διάλογο

περίεργο πράγμα το μυαλό

περίεργη η ζωή

θα ήθελα να πω πολλά

μα οι σκέψεις μου δεν έχουν λογική

ή μήπως ο κόσμος δεν έχει λογική

και εγώ απλά τρελαίνομαι

και εγώ απλά πεθαίνω

που ήμουν όμως εγώ που τόσο υποφέρω;

Σε ποιες λακκούβες έκλαιγα

σε ποιό ποτάμι πνίγηκα δακρύων;

κάπου στο χρόνο με έχασα

και νιώθω πως με βρίκα

στη μορφή σου..