Ξαστεριά.

Μερικές φορές
δεν έχω δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι
και κοιτάζω το ταβάνι λες και θα βρω τις απαντήσεις έτοιμες γραμμένες για μένα
και με μια ανάγνωση όλα αυτά τα βαριά θέματα θα φύγουν μια για πάντα από το κεφάλι μου και
έπειτα,
η μέρα θα είναι όμορφη χωρίς έννοιες και φοβίες και στεναχώριες, αλλά
έχω συνηθίσει πλέον σε μια κατάσταση του εαυτού μου που έχει κυκλική πορεία και δεν δικαιούμαι τίποτα περισσότερο από αυτό
γιατί ίσως ήδη να είμαι αρκετά τυχερή για να παραπονιέμαι για κάτι περαιτέρω από αυτό που ήδη έχω.
Οι μικρές λεπτομέρειες που αλλάζουν την καθημερινότητά μας,
μικρές νότες, στάλες, ασήμαντες για τους άλλους, πολύτιμες για εμάς διότι από αυτές εξαρτάται το πόσο καλά θα πάει η μέρα μας.
Άγχος για το πως θα τα πάμε σε ένα διαγώνισμα, άγχος για μια σελίδα χαρτιού, για το αν θα κάνουμε την καλή εντύπωση, για το αν θα αρέσουμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Μα εγώ θέλω χρόνο, χρόνο για να κοιτάζω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, να θυμάμαι καλά πως μοιάζουν έτσι ώστε να τα σκέφτομαι όσο δεν είναι δίπλα μου.
Χρόνο για να κοιτάξω τα αστέρια και να αναλογιστώ αν όντως με κοιτούν και αυτά πίσω.
Χρόνο για να σκεφτώ όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που ζω καθημερινά, που θέλω να ζήσω και να γνωρίσω και χρόνο για να απαλύνω αυτά που με κρατούν πίσω.
Μα δεν καταλαβαίνουν όλοι από χρόνο και από αγάπη για το σύμπαν.
Δεν κατανοούν την λήξη όλου αυτού του ονείρου και χάνουν αυτό το χρόνο με το να τους απασχολούν μικροπράγματα.
Πόσο κρίμα να βλέπεις άστρα που ξέχασαν να λάμψουν.
Πόσο κρίμα.