Ουράνιος καμβάς.

 Υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση στο να κρατάς το χρόνο μες στα χέρια σου και να παρατηρείς το κάθε σου βήμα μήπως και χάσεις δευτερόλεπτο αλλά το να δίνεις μεγάλη αξία στο κάθε λεπτό όσο βαρύ και αν είναι, είναι κάτι που εξοικονομεί όρεξη για ζωή.
 Συνηθίζω να πηγαίνω κόντρα το ρολόι και να κλείνω τα αυτιά μου στον χτύπο του όταν το κοιτάζω αλλά μόλις απομακρυνθώ σέβομαι την κάθε του υπενθύμιση, την κάθε του ανάσα μακριά μου.
Μπορεί τίποτα να μην έχει νόημα αλλά συνάμα να έχουν όλα.
 Εφόσον δεν γνωρίζουμε τίποτα πως ξέρουμε πως τίποτα δεν έχει εξάλλου; Ή πως ξέρουμε αν έχει αντιθέτως;
 Όταν κοιτάξεις τον ουρανό δεν βλέπεις το άπειρο σύμπαν, μα ένα καμβά σε μπλε αποχρώσεις.
Ίσως πίσω από το σύμπαν στο μυαλό μου να υπάρχει εξίσου μια "Έναστρη Νύχτα";