Οι επιλογές είναι λάθη και τα λάθη ανθρώπινα. Άνθρωπος δεν γίνεσαι, μα καταντάς. Και για να μην καταντήσεις να είσαι μέσα στο ποσοστό των ανθρώπων πρέπει να έχεις στόχο κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι. Έτσι εξελίσσεσαι .
Κανείς δε γεννιέται ρατσιστής, εγκληματίας, άπληστος, μουσουλμάνος, χριστιανός, ψεύτης, κακοήθης.
Όλοι γίνονται κάτι ανάλογο με αυτό που έχουν αντιμετωπιστεί ή ανατραφεί από την κοινωνία και την κουλτούρα. Πρόκειται για λευκές σελίδες βιβλίου, ανάλογα με το τι θα τυπωθεί πάνω τους, το τι μελάνι θα τις ακουμπήσει, τι ιστορία θα γράψουν, τι κεφάλαια θα έχουν έχουν και τις ανάλογες βάσεις για να γράψουν ανάλογες ιστορίες, να αποκτήσουν χαρακτήρα.
Και πως να αγαπήσεις αν δεν έχεις αγαπηθεί, πως να αγαπήσεις αυτό που σε έκαναν άλλοι, αυτό που σε ανάγκασαν να είσαι στην κοινωνία από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου;
Πως να ξυπνήσεις από τον λήθαργο που κοιμάσαι από παιδί, από τον ρόλο που υποτίθεται πως έπαιζες για χρόνια, πως να βγεις από το θέατρο που σου πούλησαν και που επέτρεψες άθελά σου στον εαυτό σου να παίξει; Πως να ακολουθήσεις νέο δρόμο; Πως να σκοτώσεις όλα τα μιμίδια μέσα σου που φύτρωσαν από άλλους; Τα υποτιθέμενα πρέπει, τα σφάλματα, τον αρνητισμό, το μίσος, το ψέμα; Πως να βάλεις φωτιά στο παρελθόν και να αφήσεις τον χαμένο χρόνο να πάει στο διάολο και να κοιτάξεις μπροστά όσο χρόνο σου απέμεινε χωρίς να χύσεις ούτε δάκρυ για όσα έχασες;
Απλά και μόνο με μια σκέψη.
Με μια κίνηση.
Και όλα θα αποκτήσουν φλεγόμενα φτερά.
Γιατί όταν μια ζωή μιμίσαι τους άλλους, αυτά που σου λένε αναπαράγεις ξανά και ξανά, ακολουθείς πρέπει και ψευτοκουλτούρες, ανθρώπους είδωλα και παραμένεις στάσιμος, το παίζεις εκ του ασφαλούς και δεν δέχεσαι να προσφέρεις κάτι καλύτερο από το ψέμα που τρως, δεν εξελίσσεσαι.
Η εξέλιξη απαιτεί πόνο, απαιτεί να σκίσεις το δέρμα σου για να βγει το νέο, πιο δυνατό, να ματώσεις, να πάθεις ανοσία από μέσα σου.
Έτσι μόνο θα ξυπνήσεις.
Έτσι μόνο θα γίνεις ο εαυτός σου.
Έτσι μόνο
θα φτάσεις έστω κατά μια έννοια
την έννοια του να είσαι ελεύθερος.
Κανείς δε γεννιέται ρατσιστής, εγκληματίας, άπληστος, μουσουλμάνος, χριστιανός, ψεύτης, κακοήθης.
Όλοι γίνονται κάτι ανάλογο με αυτό που έχουν αντιμετωπιστεί ή ανατραφεί από την κοινωνία και την κουλτούρα. Πρόκειται για λευκές σελίδες βιβλίου, ανάλογα με το τι θα τυπωθεί πάνω τους, το τι μελάνι θα τις ακουμπήσει, τι ιστορία θα γράψουν, τι κεφάλαια θα έχουν έχουν και τις ανάλογες βάσεις για να γράψουν ανάλογες ιστορίες, να αποκτήσουν χαρακτήρα.
Και πως να αγαπήσεις αν δεν έχεις αγαπηθεί, πως να αγαπήσεις αυτό που σε έκαναν άλλοι, αυτό που σε ανάγκασαν να είσαι στην κοινωνία από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου;
Πως να ξυπνήσεις από τον λήθαργο που κοιμάσαι από παιδί, από τον ρόλο που υποτίθεται πως έπαιζες για χρόνια, πως να βγεις από το θέατρο που σου πούλησαν και που επέτρεψες άθελά σου στον εαυτό σου να παίξει; Πως να ακολουθήσεις νέο δρόμο; Πως να σκοτώσεις όλα τα μιμίδια μέσα σου που φύτρωσαν από άλλους; Τα υποτιθέμενα πρέπει, τα σφάλματα, τον αρνητισμό, το μίσος, το ψέμα; Πως να βάλεις φωτιά στο παρελθόν και να αφήσεις τον χαμένο χρόνο να πάει στο διάολο και να κοιτάξεις μπροστά όσο χρόνο σου απέμεινε χωρίς να χύσεις ούτε δάκρυ για όσα έχασες;
Απλά και μόνο με μια σκέψη.
Με μια κίνηση.
Και όλα θα αποκτήσουν φλεγόμενα φτερά.
Γιατί όταν μια ζωή μιμίσαι τους άλλους, αυτά που σου λένε αναπαράγεις ξανά και ξανά, ακολουθείς πρέπει και ψευτοκουλτούρες, ανθρώπους είδωλα και παραμένεις στάσιμος, το παίζεις εκ του ασφαλούς και δεν δέχεσαι να προσφέρεις κάτι καλύτερο από το ψέμα που τρως, δεν εξελίσσεσαι.
Η εξέλιξη απαιτεί πόνο, απαιτεί να σκίσεις το δέρμα σου για να βγει το νέο, πιο δυνατό, να ματώσεις, να πάθεις ανοσία από μέσα σου.
Έτσι μόνο θα ξυπνήσεις.
Έτσι μόνο θα γίνεις ο εαυτός σου.
Έτσι μόνο
θα φτάσεις έστω κατά μια έννοια
την έννοια του να είσαι ελεύθερος.
I wrote this while listening to this.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου