Παραλογισμός

Πέρασαν οι ώρες και η θηλιά στο λαιμό έσφιγγε όλο και περισσότερο.
Τι είναι η ζωή χωρίς δράση. Χωρίς το συναίσθημα πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να φύγει η γη κάτω από τα πόδια σου και να βρεθείς σε κάποιο άγνωστο ακόμα και σε σένα μέρος, ακόμα και πέρα από τη λογική σου, να βρεθείς στο κενό η σε κάποια κόλαση μακριά από τα άτομα που έχεις δίπλα σου, μακριά από όσα συνήθιζες να είσαι.
Αλλά ίσως ούτε και οι αναμνήσεις να έχουν μεγάλη αξία, ίσως ακόμα και αυτά να γίνονται στάχτες στην πορεία.
Πως είναι άραγε να κόβεις τη ζωή στα δυο
σαν το χασάπη που είναι η δουλειά του να κόβει τις σάρκες και να τις μοιράζει σε τιμές ευκαιρίας
σε καταστήματα που πλημμυρίζουν κόσμο
σε καταστήματα που βρωμάνε ανθρώπους
κουτοπόνηρα νιάτα, ξεμωραμένους γέρους και μίζερους ενήλικες.
Οι περισσότεροι από τους παραπάνω ούτε στο ελάχιστο ικανοί να αναπτύξουν μια ιδεώδη προσωπικότητα,
να ζητήσουν μόνοι τους από τον εαυτό τους μια δανεική ταυτότητα
και οχι από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς.
Πονούσε πολύ το να σκέφτομαι
ήταν λες και χιλιάδες καρφιά διεισδύαν μέσα στο μυαλό μου και μου αφαιρούσαν την ικανότητα της ελεύθερης σκέψης κάνοντας με εμμονική.
Ο κόσμος είναι άσχημος και ακόμα περισσότερο από τα μούτρα τους οι χαρακτήρες τους.
Θέλω να αποδράσω από το κελί τους
και απλά να μείνω μόνη.
Θα ξεχάσω, θα συνηθίσω και θα επιβιώσω.
Ακόμα και αν αυτό σημάνει το τέλος μου
θα το αντέξω
όπως αντέχω τα πάντα εξάλλου όλη μου τη ζωή.
Είναι ωραίο να είσαι μαχητής.
Είναι ωραίο να μετράς πληγές.
Να αναζωπυρώνεις ελπίδες χαμένες
είναι ρομαντικό.
Και ο ρομαντισμός, ακόμα και ο ρεαλισμός είναι σπάνιος στον κόσμο.
Ακριβέστατα ακόμα και ο ρεαλισμός
Διώτι αυτή την στιγμή κυβερνάει ο απόλυτος παραλογισμός τριγύρω
η κόλαση η ίδια
και θα χιμήξει να τους φάει.