Αυτή.

- Πόσο καλά ξέρω να καλύπτω τις πληγές.
Έχεις ωραίο χαμόγελο. Η ειρωνεία. Ακόμα πονάω αν πιέσω την καρδιά μου λίγο πιο δυνατά.
Σκιές γνώριμες. Ταινία που παίζει στο μυαλό μου. Τα ίδια πράγματα που νίκησα φοβάμαι. Τα ίδια πράγματα με στοιχειώνουν. Τα ίδια θα με σκοτώσουν.
Το μέλλον δεν είναι δύσκολο να το προβλέψεις, πάντα το έκανα.
Πάντα τις έβλεπα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Δεν ξέρω αν είναι εκεί να με προσέχουν ή αν πέθαναν και αυτές μαζί με την γαλήνη.
Ένα σημάδι ζήτησα, ένα. Ακόμα να φανεί.
Δεν είμαι τρελή μου είπαν κάποτε μα ξύπνια. Θα προτιμούσα να κοιμάμαι όμως.
Κρατώ το μαχαίρι στον κόρφο και προχωράω μα δεν ξέρω αν το κάνω για άμυνα ή από συνήθεια.
Θυμάμαι τους αγώνες όμως και την δίψα για επιβίωση.
Και τι σόι μαχητής είμαι όταν στα δύσκολα επιμένω και στην στάση ελπίζω στον γρήγορο θάνατο;
Η μανία για εξέλιξη είναι ο θάνατος μου αυτός, όμως. Αυτός θα με κάνει κομμάτια, και αν ίσως ποτέ καταφέρω να τον διώξω, τότε θα είναι αργά γιατί θα με έχει διαλύσει ήδη. Θα με έχει κάνει ένα ψεύτικο όνειρο, θα με έχει συνθλίψει και θα έχω γίνει ένα με το φάντασμα που κυνηγάω.
Νιώθω πως δεν με αναγνωρίζω κάθε χρόνο. Νιώθω πως η ικανότητα μου στο να με πατάω με δύναμη και να με σηκώνω αργά ξανά προς τα πάνω αρχίζει να με αφήνει. Ή μάλλον όχι, η δύναμη μεγαλώνει, η θέληση χάνεται όμως. Χάνεται όπως ο χρόνος μου. Το κάθε λεπτό σκουριάζει τον εαυτό μου. Είμαι εγώ αυτή; Είμαι εγώ αυτή μια ζωή; Που ξημέρωνε και ήθελα να φωτίζω τα πάντα γύρω μου μα μέσα μου έβρεχε με μανία και πλημμύριζε ο τόπος όλος;
Που ήθελα να αλλάξω τον κόσμο;
Είμαι εγώ αυτή που όταν ο κόσμος προσπαθούσε να ανακαλύψει τους γύρω του εγώ προσπαθούσα να ανακαλύψω τον εαυτό μου;
Στην τελική τον ανακάλυψα;
Είμαι εδώ; Που να είμαι άραγε αν όχι εδώ; Και πότε θα με βρω;
Πότε θα σταματήσει η βροχή να βαραίνει το μυαλό μου και πότε θα καταφέρω να ηρεμήσω το τέρας μέσα μου; Το κακό πολεμάμε με το καλό και λατρεύω να φωτίζω πρόσωπα αλλά ποιος ο λόγος να φωτίζω στο σκοτάδι με ημερομηνία λήξης; Περιμένοντας το χάραμα για να δω τον ήλιο που μέσα μου δεν θα υπάρξει γιατί έμαθα να ζω σε μια σπηλιά και να δίνω ευχές και ηλιαχτίδες από εκεί μέσα.
Μιλάω για σοφία για αγάπη για καλοσύνη και κλείνω τα μάτια στον εαυτό μου να μην τα δει ποτέ.
Γιατί να είμαι τόσο κακιά μαζί μου; Γιατί να είμαι το τέρας που κρύβεται μέσα μου;
Γιατί δεν μπορώ απλά να αφήσω το φως να περάσει όπως κατάφερνε να κάνει μερικές φορές;
Τον αληθινό εαυτό μου, πέρα από τους φόβους και την μαυρίλα που με πνίγει.
Αυτός ο φόβος όμως είναι που τα διώχνει όλα.
Δεν εμπιστεύομαι την ζωή την ίδια και ούτε πρόκειται να το καταφέρω ποτέ.
Πως θα αντέξουν ψυχές δίπλα μου όταν είμαι ένα πρόσωπο που δεν αντέχει για πολύ;
Θα επιμείνω στην μοναξιά μέχρι το τέλος ή μήπως θα μπορούσε να αντέξει κανένας ένα βαρίδιο;
Από όποιο υλικό και αν είναι αυτό, είτε πρόκειται για χρυσάφι είτε για μια πέτρα στον χρόνο είτε για ένα φτερό στον άνεμο, αλλά ναι μιλάμε για βάρος οπότε δεν γίνεται να μιλάω για φτερά παράλληλα.
Ίσως.. ίσως κάποτε τα πετάξω όλα μακριά μου και πετάξω και εγώ μακριά όμως.
Ίσως τότε να τελειώσουν όλα αυτά.
Ίσως.