Προσευχή

Όποτε φεύγεις

δεν είναι τυχαίο πως ξεκινάει να βρέχει.

Κοιτώ έξω από το τζάμι μήπως και τύχει να γυρίσεις πίσω

γιατί ακόμα και το λεπτό που σε βλέπω να φεύγεις 

ακόμα και αν την επόμενη μέρα περιμένω να σε ξαναδώ

πάλι το ότι φεύγεις είναι το ίδιο 

η ίδια σκληρή και απότομη αλήθεια

γιατί το ότι φεύγεις δεν μου υπόσχεται τίποτα πέρα από αυτό.

Η στιγμή είναι το θέμα βλέπεις.

Η στιγμή που σε κοιτάζω και ψιθυρίζω προσευχές να σε κρατάνε εντάξει.

Να μην κρυώσεις.

Να μην πάθεις κακό.

Και άμα ξέρω πως εσύ είσαι καλά

θα κοιμηθώ και εγώ παρέα

με έναν λόγο.

Και μιας η λέξη ηρεμία είναι ιερή για μένα

τόσο ιερή που λαχταρώ να την γευτώ μα το βρίσκω αδύνατον να νιώσω κάτι τέτοιο

θα αρκεστώ με ένα χάδι της στιγμής να με κρατά το βράδυ

και να μου διώχνει τους σκοτεινούς εφιάλτες.

Γιατί η αθωότητα είναι που κρατάει τον κόσμο μου στα ύψη.

Η ηρεμία.

Στα σύννεφα.

Στον ουρανό. 

Και πέφτουν και πάλι όταν βρέχει.