Το δέμα.

 ...Το δέρμα μου ήταν κρύο. Μπορεί να μην είχα τα συνηθισμένα σημάδια που η νεολαία συνήθιζε να κάνει κατά παραγγελία για να θυμάται καταστάσεις αλλά είχα σημάδια χαραγμένα πάνω μου που μου θύμιζαν τι είμαι και τι με έφερε εδώ.
Ίσως αν πατούσα και λίγο το στέρνο μου να ένιωθα πόνο αλλά ίσως και το κρύο να ήταν υπερβολικά έντονο για να νιώσω κάτι τέτοιο.
Άνοιξα ένα κουτί με χρυσαφικά κάπου μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Ή τουλάχιστον αυτό θυμάμαι.

Ήταν τόσο θαμπά και τόσο βρώμικα όλα που είχε χαθεί η παραμικρή γυαλάδα πάνω τους,

είχαν χάσει την ομορφιά τους, την αξία τους, τον σκοπό τους.

Αυτά που κάποτε χρησιμοποιούνταν σαν στολίδια τώρα ήταν κλεισμένα σε ένα κουτί, σε ένα δέμα ανοιχτό, ανακατεμένα, ξεχασμένα από τους πάντες.

Στο κουτί χαραγμένη με μικρά γράμματα η λέξη "αμφιβολία" και σημάδια στα τοιχώματα. 

"Κάποιος προσπάθησε να το ανοίξει.." σκέφτηκα και ξεκίνησα να πιάνω ένα ένα τα υπάρχοντα του εσωτερικού προσπαθώντας να τα καθαρίσω. Μα πως να δω το εσωτερικό μες στο σκοτάδι

ήταν βαριά και ασήκωτα βλέπεις. Εύθραυστα όλα μα αντικείμενα μεγάλης αξίας.

Ποιος θα αγόραζε τέτοια σε μια τέτοια εποχή; Ο κόσμος κοιτάει τα φτηνά πράγματα. Αυτά που έχουν αρεστή συσκευασία, αυτά που είναι της μόδας, της εποχής, που τα διαφημίζουν. 

Αυτά που ο κόσμος κοιτάει με την άκρη του ματιού του, ρίχνει ένα πονηρό χαμόγελο και το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα τα αποκτήσει, χωρίς να ξέρει το λόγο που τα ζητάει, χωρίς να υπάρχει σκοπός στο ότι υπάρχουν, χωρίς καν να υπάρχει λόγος για να τα ζητήσει κανένας.

Κοινά επεισόδια, γνώριμα πρόσωπα, γνώριμες καταστάσεις, ταινία μικρού μήκους η ζωή σου δείχνει το δρόμο για το σκοτεινό δωμάτιο αργά ή γρήγορα αν ξέρεις ποιο δρόμο να ακολουθήσεις και μετά ξεκινάει η εσωτερική αναζήτηση, εδώ που βρίσκομαι εδώ και χρόνια. 

Φοβάμαι να προχωρήσω παρακάτω μήπως και βρω δυσάρεστα πράγματα.

Είχα διαβάσει παλιά πως όταν μελετάς κάτι πολύ σε βάθος πάντα κάτι δυσάρεστο είναι εκεί για να το βρεις, και τότε όλα πεθαίνουν ξαφνικά. Όλο το νόημα.

Ήδη νιώθω το βάρος σε όλο αυτό να με πατάει. Υποθέσεις, υποθέσεις, υποθέσεις. Άρρωστα πράγματα. Βαρίδια ξεχασμένα από τον χρόνο τον ίδιο, χωμένα σε κουτιά μέσα σε ένα δωμάτιο σκοτεινό να μην τα βλέπεις. Αυτό είναι το υποσυνείδητο αν ξέρεις να κοιτάξεις καλά την πινακίδα πριν μπεις μέσα. 

Το στομάχι μου θα εκραγεί, νιώθω να αρρωσταίνω και να μην αντέχω όλη αυτή την εσωτερική πίεση. Μα πως να μιλήσεις σε κόσμο για πράγματα που δε βλέπει; Νιώθεις εγκλωβισμένος μέσα σε μια γυάλα και μόνο εσύ το βλέπεις τη στιγμή που οι άλλοι σε βλέπουν χαμογελαστό στα πόδια σου και εσύ ψάχνεις κάπου χαμένος κουτιά σε σκοτεινά δωμάτια.

Για όλα υπάρχει μια εκδοχή και δεν μπορείς να υποστηρίξεις καμία. Αν πάρεις την θετική μπορεί η άρνηση να σου επιτεθεί από στιγμή σε στιγμή και να σε πιάσει ευάλωτο. Ίσως αν πάρεις την αρνητική τότε η θετική να σου κάνει ευχάριστες επισκέψεις που και που σαν κρατούμενο της φυλακής χωρίς να σου υπόσχεται ποτέ κάποια ελευθερία όμως.

Ίσως να είμαι στην δεύτερη κατηγορία. Συνεχίζω να ισορροπώ πάνω σε ένα σκηνί ανάμεσα από δυο κολώνες, τον ρεαλισμό και τον ρομαντισμό. Το ύψωμα είναι μεγάλο και εγώ κοιτάζω πάνω για να μην με τραβήξει κάτω. Αυτή η ρομαντική πλευρά με καλεί έχοντας να μου πει ιστορίες μυστηρίου, ομορφιάς, ελπίδας για το αύριο, για το οτι όλα έγιναν για κάποιο λόγο, για το οτι όλες αυτές οι άδικες μάχες που είχα ήταν για να διαμορφώσω αυτό που είμαι τώρα και για να πάω στο επόμενο σκαλοπάτι ενώ ο ρεαλισμός είναι εκεί για να μου θυμίζει πως είμαι μια ύπαρξη με ημερομηνία λήξης, πως απλά επέζησα για την ώρα, πως οι διαστάσεις ίσως και να μην ενώνονται - αν ακόμα είναι υπαρκτές - και ίσως να είμαι ένα χνούδι περαστικό για την ώρα με καμία σύνδεση σε άλλα ζωντανά πλάσματα και όπως και ήρθα στον κόσμο μόνη μου θα πεθάνω και έτσι, στην καλύτερη περίπτωση με το να μου κρατάει κάποιος το χέρι μέχρι να βρεθώ στο απόλυτο κενό, στο απόλυτο τίποτα.

Οι σκέψεις βαριές όπως είναι της αμφιβολίας, ζητούν να γίνουν θετικές, αποκτούν σάρκα και οστά, μεταλλάσσονται σε αυτό που θα ήθελα εγώ να είναι και τι καλύτερο από μια πηγή αγάπης και ενέργειας, ένα κουτί χρυσαφικά που όμως χρειάζονται τακτικό καθάρισμα; Η καλοσύνη είναι αγαθό και όπλο ενάντια του σκότους αλλά ίσως όσες πιθανότητες έχω στο να βρεθώ στο μαύρο κενό ίσως άλλες τόσες να έχω στο να βρεθώ στο απόλυτο φως με τις πιο κοντινές σε εμένα ψυχές. Ίσως ότι κάνω τώρα είναι ανώφελο αλλά ίσως οδηγήσει και αυτό κάπου στην πορεία.

Στην τελική χαϊδεύω τα χρυσαφικά μου λίγο ακόμη.

Αφήνω μια εκπνοή οδύνης, γεύομαι λίγη δύναμη και συνεχίζω στον έξω κόσμο που μου δανείζουν...