Νύχτα.

Και ήρθαν τα χέρια του και στρώσαν το κρεβάτι για ύπνο
και η απαλή σκοτεινή γλυκιά κουβέρτα του σκέπασε τις σκέψεις για να κοιμηθούν
και η μαύρη τρύπα ξαφνικά σταμάτησε να ρουφάει τα πάντα
σταμάτησε να τα κάνει ένα με το είναι της.
Γιατί παρηγοριά είναι το πέπλο της νυκτός
να μας σκεπάζει και τους δυο κάτω από το μαύρο σκέπαστρό της
μαζί αγκαλιά
να έχω να μοιράζομαι τα άστρα
με το άλλο μου μισό
να έχω να μοιράζομαι τον ύπνο
με τον υπόλοιπο γαλαξία.

Και ο ήλιος μπήκε και πάλι και εγώ συνεχίζω να γράφω
αλλά ας καούν τα μάτια μου από τις φλόγες εγώ θα συνεχίσω να γράφω
θα συνεχίσω να πιέζω το συναίσθημα να αποτυπωθεί με λέξεις όσο το δυνατόν περισσότερες γίνεται
γιατί πάντα κυνηγούσα το ακατόρθωτο
και θα συνεχίσω να το κυνηγάω μήπως και του πέσει κάτι στο δρόμο και το αρπάξω.
Αλλά ίσως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Εξάλλου
είσαι εδώ
και κρατάς την φλόγα αναμμένη.
Πάρε μου τα μάτια και δείξε μου αυτό που βλέπεις αν μπορείς
δεν τα χρειάζομαι για να σε βλέπω
δεν τα χρειάζομαι για να σε νιώθω
και να σε αγαπώ.
Δεν χρειάζομαι τον κόσμο παρόλο που έμαθα να ζω μέσα του.
Χρειάζομαι αυτό.
Αυτό.